2001’DEN BU YANA AFGANİSTAN’DAKİ KADINA YÖNELİK ŞİDDETİN DEĞERLENDİRMESİ

Yazar: Mazaher RAIS ZADE

ORCİD ID: ۰۰۰۰-۰۰۰۱-۸۵۵۸-۶۳۳۵

Özet

Şiddet, başka bir kişiye veya kişilere zarar veren veya zarar veren herhangi bir davranış veya sözdür. Bir kişi, diğer kişiye zarar vermek veya onu taciz etmek amacıyla hareket ettiğinde şiddet eyleminde bulunur. Şiddetin birçok tanımı vardır. Bu tanımlardan bazıları sadece fiziksel saldırganlığa şiddet olarak atıfta bulunmaktadır. Şiddetin farklı boyutları olmakla birlikte, toplumdaki bir kişiye veya bir grup insana zarar veren sözlü, yapısal ve kültürel şiddet yaşanmaktadır. Bu çalışma Afganistan’da kadına yönelik şiddetin nedenlerini incelemektedir. Bu çalışmanın bulguları, Afganistan’da en yüksek şiddet oranının sözlü ve psikolojik şiddet olduğunu, en düşük şiddetin sosyal şiddet olduğunu ve orta düzeyde cinsel, fiziksel ve maddi şiddetin değerlendirildiğini göstermektedir. Ancak genel olarak Afganistan’da kadınlara yönelik genel şiddet oranı yüksektir. Bu çalışmanın bulguları, Afganistan’da kadına yönelik şiddet olaylarında çeşitli faktörlerin rol oynadığını göstermektedir. Kötü sosyal gelenekler, ataerkillik, güvenlik eksikliği, kırsal kesimde zayıf yönetim, hukukun üstünlüğünün olmaması, cezasızlık kültürünün varlığı, yolsuzluk, kadınlar için adil yargılanmaya erişim eksikliği, şiddet mağdurlarına yetersiz destek ve cehalet gibi faktörler arasında Afganistan’da kadına yönelik şiddette etkilidir.

Anahtar Kelimeleri: Şiddet, Kadına yönelik şiddet, Afganistan, Ataerkillik, Hukukun üstünlüğü, Cehalet.

Abstract

Violence refers to behavior that harms another person. When a person acts with the intent to harm or harass another person, he commits violence. Violence has different dimensions, but in the meantime, it can be said that violence is a type of aggressive behavior that causes harm to other people. This study examines the causes of violence against women in Afghanistan. The findings of this study show that the highest rate of violence in Afghanistan is verbal and psychological violence, the lowest violence is social violence, and moderate sexual, physical and material violence is evaluated. However, overall violence against women is high in Afghanistan. In addition, the findings of this study show that various factors play a role in violence against women in Afghanistan. Bad social traditions, patriarchy, insecurity, weak governance, the weakness of the rule of law, the culture of impunity, corruption, lack of access to justice for women, inadequate support for victims of violence, and public ignorance are among the factors that contribute to Violence against women plays a role in Afghanistan.

Keywords: Violence, Violence against women, Afghanistan, Patriarchy, Rule of law, İgnorance.

Giriş

İnsan toplumları’nın her biri farklı zamanlarda savaş, öldürme, yağma, işkence ve benzeri şiddet olaylarına maruz kalmıştır. Şiddet bugünde insan toplumlarında hala vardır. Bu arada kadına yönelik şiddet, diğer şiddetin yanı sıra dünyadaki tüm ülkelerin sosyal sorunlarından biridir. Çeşitli ülkelerdeki insan hakları kuruluşlarının bulguları, kadına yönelik şiddetin yaygınlaşmaya devam ettiğini göstermektedir. Bu nedenle günümüz dünyasında şiddetin başlıca mağdurlarının kadınlar olduğu söylenebilmektedir.

BM İnsan Hakları Yüksek Komiserliği’ne göre dünyadaki yoksulların %۷۰’i kadınlar oluşmaktadır. Aynı zamanda, Birleşmiş Milletler’e göre, dünyadaki mültecilerin yüzde ۸۰’i sadece kadınar ve cocuklardan oluşmakta Hâlbuki kendi ülkelerindeki savaş nedeniyle değil, mülteci kamplarında da şiddet ve cinsel istismara maruz kalmıştır. Aslında, Kadınlar farklı şiddet türlerine maruz kalmaktadır, Birleşmiş Milletler raporuna göre, Afrika ve Arap ülkelerinde ۸۰ milyondan fazla kadın ve kız çocuğu acımasız sünnet uygulamasından muzdariptir. Bangladeş, Pakistan ve Afganistan gibi ülkelerde kadınlara yönelik diğer şiddet türleri arasında doğum öncesi cinsel ilişki, seçici kürtaj ve çeyizle ilgili şiddet yer alır ve bu da bazen kadınların yüzlerini yakılmasına veya asit püskürtülmesine neden olmaktadır. Ek olarak, Avrupa ve Güneydoğu Asya ülkelerinde fuhuş için kadın ticareti yaygın ve kurbanlara seks kölesi muamelesi görmektedir. Ayrıca dünyada kadınlara yönelik günlük bireysel ve toplu tecavüz, dayak, cinsel taciz ve cinsel istismara tanık oluyoruz. Dolayısıyla zamanla kadına yönelik ayrımcılığın, adaletsizliğin ve şiddetin hayatından kaybolmadığı, sadece biçim ve biçimlerinin değiştiği söylenebilmektedir.

Kadına yönelik şiddet, Afganistan’daki temel insan hakları sorunlarından biridir. Afganistan, kadın ve kız çocuklarının eğitimi, kadın sağlığı, siyasi ve sivil faaliyetlere katılım gibi kadın haklarının çeşitli alanlarında son ۲۰ yılda önemli başarılar elde etmiş olsa da, Ancak, ülkenin birçok yerinde kadın haklarının karşılaştığı köklü kültürel ve sosyal sorunlar, hak ve özgürlüklerini ihlal ederek hala kadınları rahatsız etmektedir. Kadına yönelik şiddet, kadın haklarının en ciddi ihlallerinden biridir.

      Bu çalışma Afganistan’da kadına yönelik şiddetin nedenlerini ve boyutlarını değerlendirmeye çalışmaktadır. Bu nedenle, bu çalışmanın amacı Afganistan’da kadına yönelik şiddetin nedenlerini belirlemektir. Bu çalışma genel olarak  şu soruları cevaplamaya çalışmaktadır:

  1. Şiddet nedir, nasıl ve ne zaman uygulanır?
  2. Kadına yönelik şiddet nedir?
  3. Afganistan’da kadına yönelik şiddetin nasıl boyutlara sahiptir?
  4. ۲۰۰۱ yılından sonra kadına yönelik şiddet ne durumdadır?

Bu çalışmanın temel hipotezleri şunlardır:

  1. Afganistan’da ataerkillik ile kadına yönelik şiddet arasında anlamlı bir ilişki gibi görünmektedir.
  2. Afganistan’da sosyal normlar ile kadına yönelik şiddet arasında anlamlı bir ilişki var gibi görünmektedir.
  3. Afganistan’da kadınların mali bağımsızlığına sahip olmaması ile kadına yönelik şiddet arasında anlamlı bir ilişki var gibi görünmektedir.
  4. Hukukun üstünlüğünün olmaması ile kadına yönelik şiddet arasında anlamlı bir ilişki var gibi görünmektedir.
  5. Devam eden savaş Afganistan’da kadına yönelik şiddeti etkiliyor gibi görünmektedir.

Bu çalışmadaki araştırma yöntemi tanımlayıcı-analitiktir. Araştırmada veri toplama açısından belgesel ve saha çalışmaları (Mülakat) kullanılmıştır. Veri analizi bölümünde nitel (görüşme) ve nicel (istatistiksel teknikler) yöntemler kullanılmıştır. Genel olarak bu çalışma iki bölümden oluşmaktadır: Önce kadına yönelik şiddetin kavramsal çerçevesi ve ilgili teoriler tartışılmış, ardından kadına yönelik şiddetin nedenleri analiz edilerek mülakatlarla değerlendirilmiştir.

  1. Çalışmanın Kavramsal Literatür: Şiddetin Kavramsal Tanımı

İlk tanımını, şiddet alanında uzun yıllardır çalışılan Glaze ve Strauss ele almış. Bu iki araştırmacıya göre, şiddet, başka bir kişiye fiziksel zarar vermek için açık bir niyeti olan (veya gizli ama anlaşılabilir bir niyeti olan davranış) davranıştır.

۱۹۸۳’te Yelo, şiddeti “bilinçli olarak davranışsal şiddet olarak kabul edilmiş ve iki olası sonucu başka bir kişiye fiziksel zarar veya acıya neden olmaktır” (Azazi, ۲۰۰۱: ۲۴). Magarge, şiddeti şu şekilde tanımlar: “Şiddet, mağdura belirli bir zarar vermesi muhtemel olan aşırı saldırgan davranış biçimleri anlamına gelmektedir” (Begarzaei, ۲۰۰۳: ۲۵).

Cook şiddeti fiziksel güç kullanarak zarar verme, yok etme ve ölüme yol açma niyeti olarak görmektedir. Şiddeti iki anlamda daha kullanmaktadıe:

A) Gerekli ahlaki veya sosyal değerlere itaat emri vererek zarara neden olmak için (yasal veya yasa dışı) güç veya zor kullanılması;

B) Failin şiddeti reddettiği bir eylem;

C) Her ikisi (Cook, ۱۹۹۷: ۹).

Şiddet, çoğunlukla kavramın olumsuz yükünü ifade etmekte, şiddet daha fazla, başka bir kişiye fiziksel zarar vermeye yönelik saldırgan davranışı, şiddet anlamına gelmektedir. Başka bir deyişle şiddet sadece seslenişte değil, dayak atmakta da değil, gözlerde bile şiddet vardır, şiddet jestlerde de olabiliyor ve insanın kalbine ve ruhuna zarar verebilmektedir. Şiddetin başka bir tanımı şudur: “Şiddet, bir kişinin hedeflerini ilerletmek için yaptığı zararlı bir eylem olarak kabul edilebilir ve yalnızca fiziksel bir yönü yoktur, ancak psikolojik boyutları (müstehcenlik, aşağılama, izolasyon, bağırma), cinsel (Cinsel taciz, tecavüz) ve ekonomik (ev eşyalarını kırma vb.)vardır(Darvishpour, ۱۳۷۸: ۵۰). Kadına yönelik farklı şiddet türleri vardır. Bunlardan en önemlileri şu şekilde özetlenebilir:

  1. Fiziksel şiddet: Bir kişiye vurarak, keserek, tekmeleyerek, tokatlayarak ve benzer şekilde yaralamayı içermektedir. Bu yaralanmalara kemer, talaş ve çubuk gibi nesnelerin kullanılması neden olabilmektedir.
  2. Duygusal Şiddet: Duygusal şiddet veya psikolojik taciz, bir yetişkinin, hakaret, tehdit veya aşağılama gibi terimlerle kullanılan, bir insanın, kadının ve çocuğun öz sosyal yeterlilik kavramına saldırdığı terim olarak tanımlanmaktadır.
  3. Cinsel şiddet: Bu, yetişkinlerin veya daha büyük çocukların bir çocuğu, temas olsun veya olmasın cinsel tatmin için kullandıkları zamandır. Temas biçimleri, bir çocuğa cinsel olarak dokunmayı veya bir çocuktan bir yetişkine cinsel niyetiyle dokunmasını istemeyi içermektedir. Temassız formlar ayrıca cinsel araçların bir çocuğun önünde teşhir edilmesini veya çocukların pornografik fotoğraflarının hazırlanmasını vb. içermektedir (Rasoulzadeh, ۲۰۰۲: ۷)
  • Çalışmanın Teorik Çerçevesi: Şiddetin Teorik Çerçevesi

Kadına yönelik şiddet, dünyanın tüm ülkelerinde sosyal sorunlardan biridir. Dolayısıyla, tüm ülkeler bir şekilde bu sorunla karşı karşıyadır. Kadına yönelik şiddetin nedenleri çok yönlüdür ve bu nedenle kadına yönelik şiddetle ilgili farklı teoriler vardır. Bu teorilerin her biri, şiddet bağlamının yönlerini ve boyutlarını ele almaktadır. Aşağıdaki tablo, çeşitli teorilere dayalı olarak kadına yönelik şiddetin nedenlerini özetlemektedir.

Şekil ۱. Kadına Yönelik Şiddetle İlgili Teoriler

Kaynak: Bu makalenin yazarı tarafından oluşturulmuştur.

Tüm bu teorileri burada ele almak mümkün değildir. Dolayısıyla bu teorilerden bazıları metinde tartışılmaktadır.

  • Sosyal Öğrenme Teorisi

Bu görüşe göre, insanlar toplumdaki insanlarla ilişki kurarak nasıl davranacaklarını öğrenmektedirler. Bu görüş, şiddet uygulamada ailenin ve akranların rolüne atıfta bulunmaktadır. Bandura, çoğu insan davranışının gözlem yoluyla ve modelleme süreci sırasında öğrenildiğini iddia etmektedir. Burgess ve Acres, sapkın davranışların öğrenilmesini öncelikli olarak süreçleri ve onun temel mekanizmalarını, yani cesaretlendirme ve cezalandırma yoluyla öğrenmeyi göz önünde bulundurmakta ve herhangi bir davranışın devamının veya kesilmesinin teşvik veya cezalandırmaya bağlı olduğuna inanmaktadır; Yani cesaretlendirme, sapkın davranışların devam etmesine yol açar ve diğer sosyal davranışlar gibi başkalarıyla karıştırılarak öğrenilmrekte ve sürdürülmektedir (Raisi, ۲۰۰۳: ۱۴۰). Red ayrıca insanların yaşamdaki tüm davranış ve eylemlerinin kalıplardan ve örneklerden etkilendiğine inanmaktadır. Taklitin temel bir sosyal sorun olduğunu ve bireyler arasındaki ilişkileri yönettiğini savunmaktadır (Red, ۲۰۰۰). Wilson ve Hernstein, aile ortamını ve ilk kişinin okuldaki deneyimlerini sapkın davranışları etkileyen (şiddet içeren) en önemli sosyal nedenlerden biri olarak görmektedir (Salimi ve Davari, ۲۰۰۷: ۴۱۱). Aynı zamanda, Yapı ve sosyal ilişkilerde kurumsal bir davranış olarak şiddet kuşaktan kuşağa aktarılmaktadır, aslında şiddet önceki kuşaktan günümüz kuşağına miras kalır ve bu nedenle toplumsal bir norm olarak devam etmekte, yani Bu teoriye göre şiddet, sosyal yaşayabilirliğin ürünüdür.

Öğrenme teorisi, bireylerin şiddet içeren davranışları gözlemleyerek öğrendiklerini ve bu tür davranışların cezalandırılmadığı ve aksi yönde teşvik edilmediği takdirde pekiştirildiğini ve devam ettirildiğini belirtmektedir (Bandura, ۱۹۷۷: ۹). Örneğin, babasının annesini dövdüğünü gören bir çocuğun ileride karısını dövmesi daha mümkündür.

Böylece şiddet, kadın ve erkeğin rollerine ilişkin toplumsal değer ve inançlara maruz bırakılarak öğrenilir ve uygun cezalar uygulanmadığında pekiştirilmektedir. Bandura ayrıca şiddetin öğrenilmesinin doğrudan koşullar (ceza ve teşvik) ve gözlem altında gerçekleştiğine inanmaktadır. Bu perspektiften bakıldığında, sosyal öğrenme olgusu esas olarak vekaleten öğrenmeye dayalı olarak ve başka bir kişinin davranışını ve sonuçlarını gözlemleyerek oluşan deneyimlerden kaynaklanmaktadır (Bandura, ۱۳۷۲: ۲۵-۲۴).

Bandura’ya göre çocuklar nasıl şiddet kullanılacağını ebeveynlerinden öğrenmektedir. Çocukken ebeveyn istismarını gözlemlemek, erkeğin baskınlık davranışını öğrenmesine ve kadının hoşgörüyü öğrenmesine yol açmaktadır. Böylelikle modelleme sürecinden, diğer bir deyişle başkalarını gözlemleyerek rastgele veya bilinçli olarak öğrenilebilmektedir. Kalıp seçimi, yaş, cinsiyet ve ortak durumlar gibi çeşitli faktörlerden etkilenir ve seçilen model sağlıklı değerler ve normlara uygun ise kişi normal günlük yaşama ve tehdit edici durumlara uyum sağlayabilmektedir (Saatchi, ۱۹۹۸: ۹۹).

Ailede kadına yönelik şiddet veya eş istismarı üzerine yapılan araştırmalar göz önüne alındığında, bu olguyu incelemek ve geçmişi ve nasıl davrandığını bilmek için sosyal öğrenme teorisi ve ailede şiddete tanıklık kullanılacaktır.

  • ۲.۲. Baskı Teorisi

Baskı teorileri, suçu hedefler ve insanların bu hedeflere ulaşmak için meşru olarak kullanabilecekleri araçlar arasındaki çatışmanın bir işlevi olduğunu iddia etmektedir. Baskı teorisinin öncülerinden Durkheim, suç ve sapkınlığı açıklamak için anomi teorisini formüle etmiştir. Ona göre anomi, çeşitli sosyal anomalilerin sebebidir (Raisi, ۲۰۰۳: ۱۴۰)

Merton, insanların hedeflerine ulaşmak için meşru araçlara sahip olmadıklarında kendilerini baskı altında hissettiklerine ve bunun sonucunda hedeflerine ulaşmak için yasa dışı ve gayri meşru yolları seçebileceklerine ve aslında suça ve suçluluğa başvurabileceklerine inanmaktadır (Giddens, ۱۹۹۷: ۱۴۱).

Cohen, Haysiyet Başarısızlığı adlı teorisinde sapmayı sosyal statüye ve sınıflara atfeder ve bu davranışların kaynağının toplum tarafından kabul edilen hedeflere ulaşılamadığını düşünmektedir (Salimi ve Davari, ۲۰۰۷: ۴۳۳).

Ekonomik sorunlar, işsizlik ve gelir eksikliği genellikle aile’deki stresi ve endişeyi artırarak bazen şiddet içeren davranışlara yol açmaktadır. Öte yandan, şiddetin kendisi de bu baskılarla başa çıkmanın bir yolu olabilmektedir. Araştırmalar, yoksul ve düşük gelirli ailelerin işsizlik, yoksulluk ve gelir eksikliğinin yarattığı baskı ve stres nedeniyle daha fazla aile içi şiddete maruz kaldığını göstermektedir.

Elbette, diğer sosyal sınıflar arasında şiddetin varlığı göz ardı edilmemelidir, çünkü orta ve üst sınıflar bu sorunları daha çok gizleyebilir veya marjinalleştirebilmektedir. Bu nedenle baskı teorisine göre eşlerin düşük sosyo-ekonomik statülerinin, başarısızlıklarının ve düşük akademik performanslarının şiddet komisyonu ve tehlikeli davranışlar üzerinde büyük etkisi olduğu söylenebilmektedir.

  • Cinsel Baskı Teorisi (Ataerkillik)

Tüm cinsel baskı teorileri, kadının statüsünü erkekler ve kadınlar arasındaki adaletsiz güç ilişkisinin bir sonucu olarak görmektedir. Kadınların gözetlenmesi, istismar edilmesi, boyun eğdirilmesi ve baskı altına alınmasında nesnel ve temel menfaatleri olan erkeklerin bu çıkarları kadınlara cinsel baskı yoluyla yerine getirmektedir. Buna göre, baskı kalıbı, toplumun örgütlenmesindeki en derin ve en yaygın biçimlerle iç içedir ve genellikle ataerkil olarak adlandırılan temel egemenliğin yapısını oluşturmaktadır. Ataerkillik, şiddet ile aynı olan eril kimliğe tapar ve erkeksi rolü uygulayan ve ona saygı duyanlara güç ve ayrıcalık vermektedir (Shah Hosseini, ۱۳۷۳: ۸).

Ataerkil yapı kendi başına zihniyet, yargı, değer ve norm ve davranış kalıpları yaratmaktadır. Emretme’nin ve gerekirse bir dereceye kadar doğal ve konvansiyonel bir şiddet olarak görüldüğü ve bir kadından emredip itaat etmesinin beklendiği gerçeğini getirir, aktarır ve kurumsallaştırır; Erkeksi otoritesi ve kadınların hareketleri ve eylemleri de dahil olmak üzere tüm konular üzerindeki dikkatli denetimi, ailenin ve toplumun birliğini, değerlerini ve kurallarını korumanın bir sembolü olarak bilinmektedir. Bu görüşe göre, namus meseleleri büyük önem taşır ve onun yürütme güvencesi insanın yönetimindedir. Aile, erkeğin mahremiyeti olarak bilinir ve aile reisi rolünde, karısı ve çocukları (özellikle kızları) dahil olmak üzere üyelerini kontrol etmesi gereken kişidir (Gols, ۱۹۸۵: ۴۵).

Dolayısıyla toplumsal ilişkilerde kurumsallaşmış bir yapı olarak ataerkillik veya ataerkillik kuralı, başta kadına yönelik şiddet olmak üzere toplumda şiddetin ortaya çıkmasını kolaylaştırmaktadır.

  • Çalışmanın Tarihsel Arka Planı: Afganistan’da kadına yönelik şiddet

Diğer toplumlarda olduğu gibi Afganistan’da da kadına yönelik şiddetin uzun bir geçmişe sahiptir. Afgan toplumu geleneksel bir toplumdur. Böyle bir toplumun açık bir göstergesi ataerkilliktir. Bu nedenle, Afgan toplumunda erkekler maddi ve fiziksel güç kaynaklarına sahiptir. Dolayısıyla Afgan toplumundaki kadınlara geleneksel ataerkil düzeni hakimdir. Buna göre Afganistan’da kadına yönelik şiddetin büyük bir kısmı toplumun sosyal yapısından etkilenmektedir.

Afgan kadınları, diğer az gelişmiş toplumlar gibi, çağdaş tarihlerinde her zaman sosyal, ev içi ve cinsiyete dayalı şiddetle karşılaşmışlardır. Ancak, ۱۹۹۰’ların başından itibaren radikal İslamcı grupların ortaya çıkmasıyla kadına yönelik şiddet eğilimi önemli ölçüde artmıştır. ABD önderliğindeki Afganistan mudahelesinin ve kadınların en şiddetli ayrımcılık ve şiddete maruz kaldığı Taliban rejiminin devrilmesinin üzerinden yaklaşık yirmi yıl geçmiştir. Ulusal hükümetin kurulması ile eşitlik ilkesini vurgulayan yeni bir anayasa taslağı hazırlanmıştır. Ülke Anayasasının ۲۲. maddesine göre, “Afganistan vatandaşları arasında her türlü ayrımcılık ve ayrıcalık yasaktır ve Afgan vatandaşları, hem erkek hem de kadın, kanun önünde eşit haklara ve statüye sahiptir”(AİC Anayasası, ۲۰۰۴, madde ۲۲). Böylece bu ülkede kadınların siyasi ve sosyal hayatı yeni bir aşamaya girmiştir. Elbette kadın hakları alanında yapılan tüm ilerlemelere rağmen Afganistan kadınlar için hala en tehlikeli ülkelerden biri ve bu ülkede cinsiyet ayrımcılığı ve şiddet devam etmektedir. Global Wright, ۱۰ Afgan kadından ۹’unun cinsel veya fiziksel şiddete maruz kaldığını veya zorla evlendirildiğini tahmin etmektedir. Ayrıca, Dünya Bankası Kalkınma Göstergelerine göre, ۲۰۱۸ yılında bu ülkedeki ۱۵ yaş üstü kadınların okuryazarlık oranı% ۲۹,۸۱ olarak bildirilmiştir.

Dolayısıyla Afganistan’da tüm kadın haklarının gerçekleştiği ve bu ülkenin kadınlar için güvenli bir sığınak haline geldiği söylenemez ancak bu ülkedeki kadınların hayatlarının Taliban rejiminden bu yana önemli ölçüde değiştiği cesurca iddia edilebilmektedir. Bu nedenle Taliban döneminde kadına yönelik şiddeti kısaca gözden geçirmemiz gerekmektedir.

  • ۳.۱. Taliban Döneminde kadına Yönelik Şiddet(۱۹۹۶-۲۰۰۱)

Taliban dönemi gayri meşru bir siyasi sistem olarak ۵ yıla aşkın Afganistan’da hüküm sürmüştür. Siyasi sistem insan haklarıyla, özellikle kadın haklarıyla ve kadına yönelik şiddet meselesiyle yakından ilgilidir. Monarşik sistemlerde, oligarşik sistemlerde veya modern despotik sistemlerde, yurttaşların haklarına ve kadın haklarına daha az dikkat edilmiştir.

Taliban dönemi’nde kadınların durumu hakkında konuşmak ve yazmak, Afganistan’ın siyasi tarihinin ezberlediği çok acı bir ironidir. Bu dönemde siyasi, sosyal veya kadın hakları bir yana, kadınların insan hakları sorgulanmıştır. Taliban döneminde, Taliban’ın yükselişiyle kadınların tüm siyasi ve sosyal haklarından mahrum bırakıldığı ve okulların kapılarının kızlara kapatıldığı ve kadın öğretmenlerin kovulduğu konusunda çok radikal bir İslam yorumu vardır.

Bu dönemde kadınlar en doğal ve temel insan haklarından mahrum bırakılmıştır. Taliban hükümeti abartmadan Afgan kadın mezarlığı olarak adlandırılmalıdır. Taliban, aileleri kızlarla erken evlenmeye teşvik etmiştir. Uluslararası Af Örgütü’ne göre, evliliklerin yüzde ۸۰’i Taliban rejimi sırasında zorlanmıştır. Bu dönemde her küçük isyan, en ağır cezaların bahanesi olmuştur. Örneğin Kabil’de, ۱۹۹۶’da oje sürdüğü için bir kadının parmağını kesmişlerdir.[۱] Taliban döneminin insancıl olduğu bile söylenemez. İnsanlık yoktu ve bir boğulma dönemi yaşanmış ve hakkında konuşulamayan çok kötü bir dönem olmuştur.

  • ۲۰۰۱den Bu Yana Afganistan’da Kadına Yönelik Şiddet

Modern söylemde temel mesele, kadınların ataerkil şiddete direnmesidir. Modern kültür, kadınların aile ve toplumdaki cinsiyet eşitsizlikleri konusundaki farkındalığını artırmaktadır. Modern yaşamda kadınlar, erkeklerle birlikte okullara ve eğitim merkezlerine okuma ve girme hakkı olarak görülmektedir( ۸am.af, ۲۰۲۱). Bu kültürün gelişiyle, işgücü piyasasına giren kadınlar kendileri için iş seçmekte ve ekonomik olarak bağımsız olabilmektedir. Kadınların siyasal olarak iktidar yapısına katılmaları ve toplumun kararlarına katılmaları modernliğin esintisidir.

Bu kültürde erkekler, kadınların zorla veya gelenekleri, ritüelleri, kuralları, görgü kurallarını, eğitimi ve işbölümünü ve hatta dili uygulayarak kadınların hangi rolü oynayabileceklerini veya oynayamayacaklarını belirleyebilmektedirler (Ahmadi ve Gravasi, ۲۰۰۴: ۸). Dolayısıyla kültürel bağlamı ataerkil olan bir toplumda kadınlar her zaman erkeğin peşindedir ve kadınlarla ilgili önyargı ve kalıp yargılardan dolayı her zaman çeşitli ayrımcılığa maruz kalmaktadırlar (Fatemi Sadr, ۲۰۰۱: ۷۳).

Afganistan’da, Afgan toplumunun özellikle kentsel alanların artan modernliği ve toplumun sosyal ve kültürel yapısının etkisi nedeniyle özellikle aile içinde ataerkil kültür değer ve kalıplarının yaygınlığına rağmen, egemenlikteki değişiklikler ataerkil ideolojinin çok yakındadır ( ۸am.af, ۲۰۲۱).

۱۱ Eylül ۲۰۰۱ yılı, yeni bir hükümetin kurulmasında bir dönüm noktası ve Afgan kadınları için yeni bir umut olmuştur. Taliban’ın düşmesinin ardından ABD liderliğindeki NATO kuvvetleri, Bonn konferansında hükümet kurmak için yeni bir plan başlatmıştır. Konferansta çeşitli konular ele alınmıştır; örnek olarak insan hakları, ifade özgürlüğü, basın özgürlüğü ve kadın hakları. ۲۴ resmi temsilcinin yer aldığı bu konferansta iki kadın; Ameneh Afzali ve Sima Samar katıldı ve ۳۷ gayri resmi üyeden üçü kadındı; Toplamda beş kadın olan Rena Yousef Mansouri, Fatemeh Golani ve Sedigheh Balkhi ( subhekabul.com, ۲۰۲۱).

Bu dönemde kadınların hukuki, siyasi, oknomik ve toplumsal hakları belli bir seviyede vurgulanmıştır. Afganistan’ın toplumuna baktığımızda “fırsat eksikliği ve bir dereceye kadar yasal güvenceler ve kadın haklarını iyileştirmeye yönelik temel adımların yanı sıra, kadın haklarını iyileştirmek ve kadına yönelik şiddeti azaltmak için bu adımların tümü atılmamıştır”. Bu sayede kadınlar, varoluşun erkeksi tanımını protesto edebilmektedir. Kadın savunuculuk dernekleri, sivil toplum örgütleri ve makro düzeyde kadın haklarını talep etmek ve korumak için feminist hareketlerin oluşturulması, ataerkil yapılara tepki olarak düzenlenen modern söylemin kazanımlarından biridir (Yazd Khasti ve Shiri, ۲۰۰۸: ۶۱).

  • Çalışmanın Bulguları

Kadına yönelik şiddet Afganistan’da ciddi bir insan hakları sorunudur. Son ۲۰ yılda kadınların eğitimi, kadınlara yönelik sağlık hizmetlerinin artırılması ve politik, ekonomik, sosyal ve sivil faaliyetlere katılımları gibi alanlar iyileşmiştir. Bununla birlikte, Afganistan’ın pek çok yerinde kadınlar hâlâ temel hak ve özgürlükleriyle karşı karşıya ve ihlal etmektedir. İki görüşmeden elde edilen bulgulara dayanarak Afganistan’da kadına yönelik şiddet türleri ve kadına yönelik şiddet örnekleri aşağıdaki tabloda gösterildiği gibi özetlenebilmektedir.

Şekil ۲. Şiddet Türleri ve Örnekleri

Kaynak: Mülakat

İlk görüşmeden elde edilen bulgular (insan hakları uzmanı), Afganistan’da kadına yönelik şiddetin fiziksel, cinsel, sözlü, psikolojik ve mali olarak sınıflandırılabileceğini göstermektedir. İnsan hakları uzmanına göre: “Kadına yönelik şiddeti tartışmak istiyorsak, Afganistan’da kadına yönelik şiddetin farklı boyutları vardır. Afganistan’da kadına yönelik temel şiddet türleri aile içi şiddet, fiziksel şiddet, cinsel şiddet, psikolojik şiddet, sözlü şiddet ve mali şiddettir”.

Aynı zamanda Afganistan’da kadına yönelik şiddet, ikinci görüşmenin (Kadın Hakları Savunucusu) bulgularına göre duygusal, sosyal, cinsel ve fiziksel olarak sınıflandırılabilir. Bu kadın hakları savunucusuna göre: “Ben de bir kadın olarak duygusal, sosyal ve fiziksel tacize uğradım. Ancak bazı kadınlar tecavüz gibi cinsel saldırıya bile maruz kalmaktadır”

Benzer şekilde Afganistan İnsan Hakları Komisyonu’nun ۲۰۲۰ raporuna göre, bu komisyonun veri tabanına ۳.۰۰۰’den fazla kadına yönelik şiddet vakası kaydedilmiştir. Afganistan İnsan Hakları Komisyonu’na göre ۲۰۲۰’de kadına yönelik şiddet; fiziksel, cinsel, ekonomik, sözlü ve psikolojik şiddeti içermektedir. Aşağıdaki şekilde, Afganistan İnsan Hakları Komisyonu’na resmi olarak kayıtlı kadına yönelik şiddet istatistiklerini göstermektedir.

Şekil ۳. Afganistan’da Kadına Yönelik Şiddet Sayıları ۲۰۲۰

Kaynak: Afganistan İnsan Hakları Komisyonu Raporu

Afgan İnsan Hakları Komisyonu’ raporuna göre, Afganistan’da kadınlara yönelik en yaygın şiddet biçimi fiziksel şiddet olmuştur. Rapora göre, İnsan Hakları Komisyonu ofislerinde kayıtlı kadına yönelik şiddetin yaklaşık % ۳۵,۷’si fiziksel şiddettir. Fiziksel şiddetin ardından kadınlar % ۳۲,۲ daha fazla sözlü ve psikolojik şiddete maruz kalmıştır. Aşağıdaki grafikte görüldüğü gibi ۲۰۲۰’de Afgan kadınları% ۱۷ mali şiddet ve% ۳,۷ cinsel şiddet ile karşı karşıya kalmıştır.

Grafik ۱. Afganistan’da Kadına Yönelik Şiddet Sayıları ۲۰۲۰

Kaynak: Afganistan İnsan Hakları Komisyonu Raporu

Afganistan İnsan Hakları Komisyonu’na göre, kadınların adalete erişiminin kısıtlanması, kadına yönelik şiddetin yargı tarafından denetlenmemesi, hukukun üstünlüğünün zayıf olması ve güvensizliğin ülkenin çeşitli yerlerinde yaygınlaşması gibi faktörler Afgan kadınlara yönelik şiddete katkıda bulunmaktadır.

Görüşmenin (insan hakları uzmanı) bulgularına göre, Afganistan’da kadına yönelik şiddet ekonomik, sosyal ve politik faktörlerden kaynaklanmaktadır.

Şekil ۴. Kadına Yönelik Şiddeti Etkileyen Faktörler

Kaynak: Mülakat

Bu uzmana göre: “Toplumdaki sınıf ve cinsiyet çatışması, kadına yönelik şiddette rol oynar. Ayrıca, sosyal sapmalar ve kötü sosyal gelenekler kadına yönelik şiddetin nedenleridir. Sosyal faktöre ek olarak, ekonomik faktörler olarak gelir farklılıkları ve kaynaklara ve servete erişimdeki farklılıklar şiddet olaylarını etkilemektedir. Aynı zamanda toplumda hâkim olan siyasi yapı, kadına yönelik şiddetin azaltılmasında ve artırılmasında etkilidir. Örneğin, demokratik olmayan rejimler kadın hakları ve yurttaş özgürlükleriyle ilgilenmez ve bu yaklaşım kadına yönelik şiddeti artırmaktadır. Ancak ikinci görüşmenin (kadın hakları aktivisti) bulguları, kadına yönelik şiddetin nedeninin çeşitlilik ve eşitlik ilkesine olan inanç eksikliği olduğunu göstermektedir. Kadın hakları savunucusuna göre:“Erkekler çeşitlilik istiyor ve bu çeşitliliği kadınlarda görmek istiyor ama kadınlar bundan hoşlanmıyor. Böylece Erkekler karılarının zaptedilmesini tercih ediyor ama kadınlar özgür olmayı seviyor, çalışmayı seviyor, yürümeyi seviyor, duş almayı seviyor.Kadınların da yaşam hakkı var ama erkekler kadınların yürüyüş yaomasını izin vermiyor, park’a gitmesini izin vermiyor, erkekler Bisiklete binmek isteyeni izin vermiyor, kadınların motosiklet kullanmasına izin verilmemektedir”. Ancak her iki görüşmeden elde edilen ortak bir nokta olarak kültürel faktör üzerinde vurgu yapıldığı söylenebilir. Görüşülen her iki kişi de cehalet ve kötü normlar gibi kültürel faktörleri kadına yönelik şiddetin nedeni olarak görmektedir. Her iki görüşmecinin bakış açısından: “Düşük okuryazarlık düzeyi ve toplumdaki köklü batıl inançlar kadına yönelik şiddetin sebebidir”.

Aynı zaman’da Afganistan İnsan Hakları Komisyonu raporundan elde edilen istatistiksel veriler, ataerkillik, mali bağımsızlık eksikliği, kötü sosyal gelenek, hukukun üstünlüğünün olmaması ve savaş gibi faktörlerin Afganistan’da kadına yönelik şiddetin önemli nedenleri olduğunu göstermektedir.

Şekil ۵. Çalışmanın istatistiksel bulguları

Kaynak: Çalışmanın bulguları

İnsan Hakları Komisyonu’nun raporundan elde edilen verilerin analizi, Afgan toplumunda ataerkil tavırlar, mali bağımsızlık eksikliği, kötü gelenekler, hukuk’un üstünlüğünün olmaması ve savaş gibi faktörlerin kadına yönelik şiddetin artışına katkıda bulunduğunu göstermektedir. Tabloda gösterilen faktörler arasında şiddetin ortaya çıkmasında kadınların mali bağımsızlıklarının daha fazla etkili olduğunu göstermektedir. Bundan sonra toplumdaki ataerkil eğilimler, üst düzey şiddetin diğer nedenleri arasında yer almaktadır. Hukuk’un üstünlüğü eksikliği, sosyal hastalıklar ve savaş, kadına yönelik şiddete orta derecede katkıda bulunan diğer faktörlerdir.

Bu çalışmanın hipotezleri Pearson korelasyon testi kullanılarak istatistiksel olarak analiz edilmiştir. Bu testte, bağımsız değişkenler (ataerkil tutum, kadınların mali bağımsızlık eksikliği, kötü sosyal gelenek, hukuk’un üstünlüğünün olmaması ve savaş) ile bağımlı değişken (Kadınlara karşı şiddet) arasındaki ilişki korelasyon testine göre değerlendirilmiştir. Bu testin bulguları aşağıdaki tabloda gösterilmektedir.

Şekil ۶. Bağımsız değişken ile bağımlı değişken arasındaki korelasyonu değerlendirme.

Kaynak: Çalışmanın bulguları

Yukarıdaki tabloda, Pearson korelasyon katsayısı testinin sonuçları, bu araştırmanın tüm hipotezlerinin doğrulandığını göstermektedir. Dolayısıyla bağımsız değişkenlerin her birinin bağımlı değişken olarak kadına yönelik şiddet ile anlamlı, doğrudan ve farklı yoğunluk ilişkisine sahip olduğunu göstermektedir.  Buna bağlı olarak ataerkillik, mali bağımsızlık, hukuk’un üstünlüğü, savaş ve toplumsal gelenek gibi unsurlar ile kadına yönelik şiddet arasında anlamlı ve karşılıklı bir ilişki olduğu sonucuna varılabilir.

Sonuç

Kadına yönelik şiddet hem gelişmiş hem de gelişmekte olan toplumlarda her zaman bir endişe kaynağı olmuştur. Bununla birlikte, az gelişmiş toplumlarda, hukuk’un üstünlüğü ve adil hukuk düzeninin olmaması nedeniyle kadına yönelik şiddet düzeyi daha yüksektir. Özellikle Afganistan gibi ülkelerde kadına yönelik şiddet çok daha yüksektir. Bu çalışmanın bulguları, Afganistan’da en yüksek şiddet oranının sözlü ve psikolojik şiddet olduğunu, en düşük şiddetin sosyal şiddet olduğunu ve orta düzeyde cinsel, fiziksel ve maddi şiddetin değerlendirildiğini göstermektedir. Ancak genel olarak Afganistan’da kadınlara yönelik genel şiddet oranı yüksektir.

Bu araştırmanın bulgularına göre, genel olarak hakaret, müstehcen sözler kullanma, aşağılama vb. psikolojik şiddet fiziksel şiddete göre daha yaygın olup, etkileri fiziksel şiddetin aksine hızlı bir şekilde ortaya çıkmaz; ancak uzun vade’de pek çok yıkıcı etkiye sahiptir. Afganistan’da kadına yönelik şiddet şehirlerde çoğunlukla sözlü ve sosyaldir. Ancak köyde fiziksel ve cinsel şiddet oranı daha yüksektir. Buna göre, büyük şehirlerde en yaygın şiddet psikolojik ve duygusaldır ve sırayla sözlü, fiziksel ve cinsel şiddet yer almaktadır. Köylerde zorla çalıştırma, cinayet, tecavüz, zorla evlendirme gibi şiddet daha yaygındır.

       Bu çalışmanın bulguları, Afganistan’da kadına yönelik şiddet olaylarında çeşitli faktörlerin rol oynadığını göstermektedir. Kötü sosyal gelenekler, ataerkillik, güvenlik eksikliği, kırsal kesimde zayıf yönetim, hukuk’un üstünlüğünün olmaması, cezasızlık kültürünün varlığı, yolsuzluk, kadınlar için adil yargılanmaya erişim eksikliği, şiddet mağdurlarına yetersiz destek ve cehalet gibi faktörler arasında Afganistan’da kadına yönelik şiddette etkilidir.

Afganistan’da kadın haklarını iyileştirmek ve şiddeti azaltmak için bu çalışma şu önerileri sunmaktadır:

  • Eğitim ve genel okuryazarlık, özellikle kadınların eğitim seviyesini artırmak;
  • Kadınların sosyo-ekonomik faaliyetlere katılımı için zemin hazırlamak;
  • Ailelerde ve toplumda cinsiyet eşitliğini teşvik etme çabaları;
  • Çiftlerin birbirlerinin hakları konusunda farkındalıkları;
  • İş fırsatları yaratmak ve kadınları yaşam standartlarını ve refahlarını iyileştirmeleri için güçlendirmek. Çünkü kadınlar ekonomik olarak erkeklere bağımlı oldukları ve toplumsal değerleri yalnızca anne ve eş rollerinden kaynaklandığı sürece, asla şiddete maruz kalmayacaklardır.

  Ayrıca gelecekteki araştırmalar için şu önerileri sunmaktadır:

  • Kadına yönelik şiddetin diğer boyutları’nın da araştırılması önerilmektedir;
  • Cinsiyet farklılıkları konusunda daha ileri çalışmalar, kadına yönelik şiddet karşıtı politikalarda reform planlamaya dayalı saha çalışmaları planlanması önerilmektedir.
  • Aile üyeleri (özellikle eşler) arasında bir diyalog, müzakere, danışma ve fikir birliği kültürünün teşvik edilmesi.
  • Kayanklar

Afganistan İslam Cumhuriyeti Anayasası (۲۰۰۴), Resmi Ceride, Erişim Tarihi, ۱۷.۰۱.۲۰۲۱. Link: https:// www.gmic.gov.af/pdfs/Afghanistan-constitution.pdf

Afghanistan Independent Human Rights Commission (۲۰۲۰), Annual Report on Violence Against Women in Afghanistan, Publication of the Human Rights Research and Studies Branch, available from: https://www.aihrc.org.af/media/files/Reports/۱۳۹۹.

Azazi, Shahla (۲۰۰۱ B), Aile Sosyolojisi, Tahran: Aydınlanma ve Kadın Çalışmaları.

Ahmadi, Habib ve Saeedeh, Gravasi ( ۲۰۰۴), Bazı sosyal ve kültürel faktörlerin cinsiyet eşitsizliği üzerindeki etkisinin araştırılması; Kadın Çalışmaları, ۲. Yıl, Sayı ۶, ۲۰۰۴.

Cook, Sandy & Bessant, Judith (۱۹۹۷), “Şiddetle Kadın Buluşmaları”, SAGE, Inc.

Begarzaei, Parviz (۲۰۰۳), Ailede Erkeklerin Kadına Yönelik Şiddetini Etkileyen Faktörler Üzerine Bir Araştırma, Kadın Çalışmalarında Yüksek Lisans Tezi, Allameh Tabatabaei Üniversitesi.

Darvishpour, Mehrdad (۱۹۹۹), “Erkekler neden kadınlara şiddet uygulamaya teşvik ediliyor?”, Women’s Magazine, Year ۸, No. ۵۶: ۵۰-۵۶.

Fatemi Sadr, Firoozeh (۲۰۰۱), Tahran Üniversitesi’nde yönetim kademelerinde kadınların yükselmesinin önündeki engeller; Yüksek Lisans Tezi, Tahran, ‌ İşletme Fakültesi, Tahran Üniversitesi.

Gols, R.J. (۱۹۸۵),“Aile içi şiddet” Sosyolojinin yıllık incelemesi, (۱۱) ۳۴۷-۳۶۷.

Giddens, Anthony (۱۹۹۷), Sosyoloji, Manouchehr Sabouri tarafından çevrildi, Tahran: Ney.

Raeisi, Jamal (۲۰۰۳), Gençlik ve Davranış Bozuklukları, Quarterly Journal of Social Sciences, Allameh Tabatabai University, No ۲۱: ۱۳۸-۱۵۸.

Rasoulzadeh Aghdam, Samad (۲۰۰۲), Tahran Ailelerinde Çocuklara Yönelik Şiddeti Etkileyen Faktörler, Yüksek Lisans Tezi, Tahran Üniversitesi.

Red, Sue Titus, (۲۰۰۰), “Crime and Criminology“, ABD: McGraw-Hill. Saroukhani B. (۱۹۹۹) “İranlı Ailede Şiddet”, Uluslararası Ailede Şiddet Konferansı (۲۰۰۰) Dünya Sağlık Örgütü ۲۰۰۲, Dünya Şiddet ve Sağlık Raporu.

Saatchi, Mahmoud (۱۹۹۸), Teorisyenler ve psikolojide teoriler, Tahran: Sokhan

Salimi, Ali ve Mohammad Davari (۲۰۰۷), Davranış Sosyolojisi, Qom: Araştırma Enstitüsü

Shah Hosseini, Fereshteh (۱۹۹۴), Şiddet Yuvarlak Masası, Nedenler ve Boyutlar Üzerine Tartışma, Sağlıklı Toplum, No. ۱۷: ۶-۱۷.

Yazd Khasti, ‌ Behjat ve Hamed Shiri (۲۰۰۸), Ataerkillik Değerleri ve Kadına Yönelik Şiddet, Kadın Çalışmaları, Cilt ۶, Sayı ۳, Kış ۲۰۰۸.

http://www.iess.ir/fa/analysis/۲۴۵۲/ (Erişim Tarihi: ۱۲.۰۶.۲۰۲۱)

https://۸am.af/rigor-against-woman-afghanistan/ (Erişim Tarihi: ۲۸.۰۶.۲۰۲۱)

https://subhekabul.com/ ستون%e۲%۸۰%۸cها/طالبان-با-مردم-چه-کردند/afghan-women-taliban-afghanistan/ (Erişim Tarihi: ۱۶.۰۵.۲۰۲۱)

Ekler

Birinci Ek: Görüşmeciler profil tablosu:

İkinci Ek: İlk görüşme bağlantısı: https://mail.google.com/mail/u/۱/#sent/QgrcJHrjCszJVcsGTJfWlKDgHHmbhbwHjCv.

Üçüncü Ek: Ikinci görüşme bağlantısı: https://mail.google.com/mail/u/۱/#sent/QgrcJHsBnjcsRVqkqNrRdrQvdcVrBFqPjDL.


[۱] http://www.iess.ir  

حزب شهروندان افغانستان و ضرورت عبور از یک انقطاع تاریخی

محمدحسین خلوصی

در تاریخ سیاسی معاصر افغانستان عدالت خواهی چندان فربه نبوده است. راز این عقب ماندگی مداوم در همین لاغر بودن جریان عدالت خواهی نهفته است. اعتبار گفتمانی عدالت خواهی در جامعه، حتما به نهاد سازی و نظام سازی منتهی می گردد و نبود چنین نظم و نظامی ناشی از نبود و یا کمبود جریان عدالت خواهی درکشور بوده است. در نبود چنین گفتمان نیرومند از سوی شهروندان، حاکمیت یکه تاز میدان بوده و برای تداوم سلطه انحصاری، عدالت خواهی را با برچسب های چون بغاوت، وطن فروشی و بیگانه پرستی متصف می نموده است.

تجربه تاریخی نشان می دهد که برخی از جریان های سیاسی صرفا پیش از شریک شدن به قدرت سخن از عدالت گفته اند ولی بعد از قرار گرفتن در موقعیت،  همان سیره تبعیض و انحصار را در پیش گرفته و متاسفانه پل ها در مسیر های آینده را نیز تخریب نموده اند. صرفا در یک برهه تاریخی عدالت خواهی با توسل به زور مورد توجه احزاب سیاسی اقوام غیر حاکم قرار گرفته است که انهم در نبود انسجام سیاسی به ساختار نظام سیاسی راه نیافته است.

در بیست سال دوره جمهوریت،  عدالت اجتماعی و دیگر حقوق شهروندی روز به روز لاغرشده و دولتیان انحصار گرا، از طریق تبدیل نمودن عدالت اجتماعی به امتیازات فردی نخبگان سیاسی،  تلاش نموده اند از پذیرش عدالت اجتماعی و توزیع قدرت شانه خالی کنند. تدوام این ابتذال، فروپاشی همه جانبه ای را در پی داشت که امروزه همه شاهد آن هستیم. در وضعیت موجود، احزاب و جمعیت های سباسی در موقعیتی دشواری قرار گرفته اند. خروج از موضع عدالت خواهی دیروز، پیامد های فاجعه باری را متوجه این جریان ها نموده است. امتیاز گیری های نسینحیده دیروز، موجب حذف از عرصیه سیاسی امروز گردیده و این بهای است البته سنگین که متاسفانه قربانی مستقیم آن ملت  و شهروندان افغانستان است.

آن فروپاشی علی رغم این آثار ویرانگری که داشته است؛  اما فرصت شروع مجدد و ترسیم دوباره از گفتمان عدالت خواهی را فراهم نموده است. به خوبی روشن شده است که یک نظام سیاسی و یک جریان سیاسی زمانی از توفیق برخوردار می گردد که در مسیر عدالت خواهی مقصد درست و مکانیسم های درست را انتخاب نماید. تجربه دیروز، عبرتی است برای امروز که مبتنی بر این عبرت تاریخی؛ هر زمانی از تداوم این فاجعه جلوگیری شود، مسیر پیشرفت از همان زمان آعاز می گردد. به این ترتیب یک فرصت تاریخی برای سازماندهی مجدد و هوشمندانه فراهم گردیده است. این فرصت تاریخی،  بیش از همه متوجه نخبگان فرهنگی است که مبتنی درد و درک شان از واقعیت های موجود، امکان و بستر سازی این شروع مجدد را فراهم نمایند.

فرهنگیان آینده نگر و مسیولیت پذیر در حزب شهروندان افغانستان، با آن درک و درد تاریخی واین انگیزه عدالت خواهی، می کوشند این بر این گسست تاریخی خط پایانی گذاشته شود. از منظر ایشان، عدالت اجتماعی، ناظر بر تساوی برخورداری از حقوق و تعهدات شهروندی به صورت فراگیر است. مبتنی بر تازه ترین تحقیقات حوزه توسعه و نوسازی، برخورداری مساویانه از حقوق شهروندی است که به نهاد های فراگیر، کارآمد و مسیول منتهی می گردد و مدلی از نظام سیاسی رابوجود میاورد که مبتنی بر خواست و اراده شهروندان باشد.

حزب شهروندان افغانستان، جنبش عدالت خواهی گذشته را یک سرمایه اجتماعی گرانبها می داند؛ اما می کوشد از این سرمایه گرانبها و تجارب تاریخی آن، مسیری را انتخاب نماید که هم عدالت خواهی مورد توجه قرار بگیرد و هم الزامات عدالت خواهی برآورده شود. بر این اساس انچه اهمیت دارد،  عبور از انقطاع در مسیر عدالت خواهی است و توجه به الزاماتی است که در گذشته به عنوان آسیب ها، مسیر عدالت خواهی را کند و یا منحرف و متوقف نموده است.

مبتنی بر چنین رویکردی، حزب شهروندان افغانستان، نهادی است مبتنی بر اراده شهروندان که عدالت اجتماعی را برای همگان و به صورت فراگیر بدون هیچ گونه تبعیضی می طلبد. تحقق صلح پایدار،  دستیابی به یک نظم سیاسی مورد قبول تنها و تنها از طریق عدالت فراگیر و محو هرگونه تبعیض میان شهروندان میسر می گردد. تمام جریان های سیاسی لازم است حول محور چنین خواسته ای از نظام سیاسی گرد هم آیند و با اتکا به اراده شهروندان افغانستان، انسجام سیاسی میان تمام عدالت خواهان برقرار نمایند. زمان آن فرا رسیده است که رود های پراکنده عدالت خواهی به دریای خروشان عدالت طلبی مبدل گردد. حزب شهروندان افغانستان تمام تلاش خود را به کار می گیرد تا بستر شکل گیری چنین جریان نیرومندی را برای شهروندان افغانستان و جریان های سیاسی آن فراهم نماید.

 

منشور حزب شهروندان افغانستان

مقدمه

افغانستان کنونی، سرزمین اقوام و تبارهای گوناگون، دارای پیشینه‌ی تاریخی و تمدنی درخشان و بهره‌مند از فرهنگ غنی و پیشتاز بوده است. به رغم این سابقه‌ی درخشان، در دو و نیم قرن گذشته و به‌خصوص چهار دهه‌ی اخیر، نه تنها شاهد توقف تاریخی در کشور خود بودیم، بلکه گرفتار عقب‌گرد تاریخی، انحطاط فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی شدیم و خونین‌ترین تحولات سیاسی و نظامی را تجربه کردیم. «حزب شهروندان افغانستان» که با مشارکت جمعی از فعالان دانشگاهی، سیاسی، اجتماعی، مدنی و اقتصادی کشور تشکیل شده است، نقش عوامل خارجی در بحران کنونی افغانستان را نادیده نمی‌گیرد. با این حال، باور دارد که عوامل داخلی مانند برتری‌جویی‌های قومی و قبیله‌ای، بنیادگرایی مذهبی و رویکرد انحصارطلبانه در عرصه‌ی سیاسی کشور از دلایل اصلی بی‌ثباتی سیاسی و بحران‌های چند دهه‌ی اخیر و امروزِ افغانستان است. در دو و نیم قرن گذشته و هم اکنون؛ قدرت سیاسی به مثابه‌ی ابزاری در دست گروهی اقلیت قرار داشته و اکثریت جامعه از ورود به دالان قدرت ممانعت گردیده و بیگانه پنداشته شده‌اند. قبایل و خاندان‌های‌‌ حاکم با نگاه مالکانه به افغانستان و براساس دیدگاه برتری‌جویانه‌ی قومی، قبیله‌ای و تباری‌، قدرت را نه به عنوان ابزار خدمت‌رسانی به مردم، بلکه به عنوان وسیله‌ای برای حذف و سرکوب اکثریت شهروندان افغانستان به کار گرفته‌اند. این رویه در طول دو دهه‌ی گذشته نیز در قالب دموکراسی صوری تداوم یافت و یکی از عوامل سقوط نظام جمهوری در کشور بود.

حزب شهروندان افغانستان باور دارد که افغانستان، خانه‌ی همه اقوام و متعلق به تمامی مردمان ساکن در کشور است. ما بر اصل بنیادین حقوق شهروندی و حق تعیین سرنوشت برای تمامی شهروندان افغانستان تأکید می‌ورزیم و خواهان مشارکت مالکانه و معنادار تمامی اقوام و اقشار مختلف افغانستان در تصمیم‌‌گیری‌های کلان ملی بر اساس حقوق شهروندی و شعاع وجودی‌شان هستیم. ما باور داریم که با ایجاد یک بسترِ سیاسی با قاعده‌ی وسیع مردمی و انسجام گروه‌های پراکنده‌ی همسو و با ارایه راهکارهای عملی سیاسی، بخش مهمی از چالش‌های بحران‌زا در افغانستان برطرف خواهد شد.

الف) اهداف حزب

با توجه به موارد ذکر شده، حزب شهروندان افغانستان برای تغییر وضعیت نامطلوب کنونی و تأمین حقوق اساسی شهروندان، اهداف ذیل را دنبال می‌کند:

۱. اهداف سیاسی

سیاست به عنوان برجسته‌ترین حق شهروندی مربوط به حوزه‌ی عمومی و متعلق به همگان است و تنها استقرار یک نظام دموکراتیک، غیرمتمرکز و پاسخگو در افغانستان، می‌تواند حقوق اساسی همه‌ی شهروندان را تأمین نماید. با تاکید بر مفهوم «شهروند» و تعهد بر اصل «حقوق شهروندی» و استقرار نظام غیرمتمرکز در کشور، حزب شهروندان افغانستان در عرصه‌ی سیاسی اهداف ذیل را دنبال می‌کند:  

۱-۱. حفظ تمامیت ارضی کشور در چارچوب مرزهای تعریف شده‌ی کنونی و دوری جستن از تمام مناقشات سرزمینی با همسایگان.

۱-۲. استقرار نظام غیرمتمرکزِ سیاسی و اداری در کشور که این هدف با توجه به بافت اجتماعی افغانستان و نیز تجارب گذشته، تنها از طریق استقرار یک نظام سیاسی مبتنی بر فدرالیسم و ساختار پارلمانی، قابل تحقق خواهد بود.

۱-۳. تثبیت عناصر دموکراتیک، شهروندمحور و کارآمد در نظام سیاسی آینده.

۱-۴. به میدان آوردن نسل جدید فعالان و رهبران سیاسیِ ملی‌گرا، با دغدغه و دارای درک عمیق از مناسبات منطقه‌ای و بین‌المللی و عاری از وابستگی به بازیگران بیرونی به منظور رهایی کشور از وضعیت میدان بودن برای رقابت‌های امنیتی و نیابتیِ قدرت‌های منطقه‌ای و جهانی.

۱-۵. تحقق تکثر سیاسی، مبارزه با فرهنگ سیاسی ارباب‌سالاری، جلوگیری از میراثی شدن قدرت در همه‌ی سطوح و مبارزه با انحصار قدرت در میان افراد و خانواده‌های معدودی که با داعیه‌ی نمایندگی از اقوام کشور، عملاً سیاست را به یک کالای انحصاری خانوادگی تبدیل نمایند.

۱-۶. تحکیم حاکمیت قانون در همه‌ی حوزه‌ها و در تمامی مناسبات شهروندان با دولت.

۱-۷. تفکیک و استقلال قوا به معنای واقعی کلمه و رهایی دو قوه‌ی قضاییه و مقننه از سلطه‌ی قوه‌ی مجریه که با تحقق نظام پارلمانی و سنجش تدابیر و تدوین اصولی در قانون اساسی آینده، محقق خواهد شد.

۱-۸. محو انواع تبعیض و انحصارگرایی و نهادینه کردن مفهوم «شهروندی» در مناسبات سیاسی جامعه.

۱-۹. ترویج و تحکیم حزب‌سالاری و فرهنگ حزبی در امر حکومتداری و کسب قدرت از طریق انتخابات سراسری، شفاف و عادلانه.

۱-۱۰. پایان دادن به نسل‌کشی و کشتار هدفمند گروه‌های خاصی قومی و اجتماعی در افغانستان.

۱-۱۱. محو تروریزم مذهبی و بنیادگرایی دینی در ابعاد مختلف آن.

۱-۱۲. تحکیم حقوق و آزادی‌های اساسی شهروندان (آزادی بیان، عقیده، اجتماعات، حق کار و شغل، مشارکت سیاسی و تأمین حقوق بنیادین زنان، کودکان، افراد دارای معلولیت و سایر گروه‌های اجتماعی آسیب‌پذیر).

۱-۱۳. تغییر نقش بین‌المللی افغانستان و بازیابی وجهه‌ی تاریخی و هویت ملیِ مبتنی بر عناصر فرهنگی مثبت برای جامعه که سبب افزایش اعتبار بین‌المللی کشور در سطح نظام بین‌الملل شود.

۱-۱۴. تأمین استقلال واقعی افغانستان و رعایت اصول دیپلماسی سازنده با بازیگران منطقه‌ای و بین‌المللی.

۱-۱۵. حسن هم‌جواری و هم‌زیستی مسالمت‌آمیز با همسایگان.

۲. اهداف امنیتی و صلح‌سازی

تحولات و رخدادهای چند دهه‌ی اخیر نشان داد که افزون بر نقش عوامل خارجی در بی‌ثباتی‌ سیاسی و سقوط‌های متدوام در افغانستان، عامل اصلی این بحران دوام‌دار و فراگیر پدیده‌ی داخلی است و این عامل در لایه‌های اجتماعی و نیز در ماهیت بینش و نوع کنش کارگزاران سیاسی نهفته است. قبیله‌سالاری، خودکامگی، انحصار قدرت، افراطی‌گری دینی و مذهبی، سوء مدیریت کارگزاران سیاسی و نظامی از عوامل اصلی و داخلی پدیده‌ی بی‌ثباتی، تداوم بحران و بازتولید چرخه‌ی ناامنی در کشور بوده و زمینه‌ساز مداخلات بیرونی و جنگ نیابتی رقبای منطقه‌ای و بین‌المللی در کشور شده است. با توجه به نکات فوق، حزب شهروندان افغانستان با هدف کلی تأمین ثبات دایمی و امنیت سرتاسری، در بخش صلح‌سازی و امنیت پایدار، بر اهداف ذیل تاکید می‌ورزد:

۲-۱. گذار تاریخی افغانستان از چرخه‌ی متداوم بحران و منازعه به سمت ایجاد وضعیت صلح پایدار و این کار فقط با حاکم ساختن اصل شهروندی در همه مناسبات سیاسی و اجتماعی ممکن است.

۲-۲. جلوگیری از مداخلات گسترده و مخرب بازیگران بیرونی و دستگاه‌های استخباراتی ـ امنیتی بیگانه در مناسبات سیاسی کشور.

۲-۳. تغییر وضعیت افغانستان از کشور حایل (که به محل برخورد منافع قدرت‌های منطقه‌ای، جهانی و بازی‌های امنیتیِ نیابتی آن‌ها با یکدیگر تبدیل شده است) به کشور دارای استقلال، ثبات سیاسی و حاکمیت سرزمینی.

۲-۴. برقراری صلح واقعی و عادلانه با تاکید بر تحقق اصل عدالت اجتماعی و حاکم ساختن اصل شهروندی در کشور.

۲-۵. حمایت از ایجاد قوای مسلحِ ملی، براساس اصل شایسته‌سالاری و غیروابسته به جریان‌های سیاسی  به منظور تضمین امنیت سرتاسری.

۲-۶. خلع سِلاح عمومی به‌ویژه گروه‌های مسلح غیرمسیول.

۲-۷. ایجاد فضای مثبت و تقویت روحیه همدیگرپذیری بین همه شهروندان.

۲-۸. از میان برداشتن زمینه‌های بنیادین و عوامل زیربنایی (عوامل فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی) جرم و جنایت در جامعه.

۲-۹. پرهیز از ادعای ارضی بدون پشتوانه‌ی حقوقی علیه کشورهای دیگر و داعیه‌های خلاف اصول حاکم در عرصه حقوق بین‌الملل که درواقع این نوع داعیه‌های حساسیت‌زا تا کنون سبب شده است برخی همسایگان به منظور جلوگیری از تحقق این داعیه‌ها، در خلق بحران و بی‌ثباتی در افغانستان نقش منفی ایفا کند و هوادار بی‌ثباتی در کشور ما باشد.

۳. اهداف فرهنگی و اجتماعی

فرهنگ، تار و پود اصلی زندگی اجتماعی و جوامع انسانی است و تمامی ابعاد دیگر توسعه و ترقی یا بحران و عقب‌گرد اجتماعی و سیاسی، متأثر از فرهنگ و عناصر فرهنگی یک جامعه است. فرهنگ سیاسی حاکم بر یک جامعه نیز مولود فرهنگ عمومی و متأثر از مولفه‌ها و عناصر آن است. به همین دلیل، بحران فراگیر کنونی در کشور تا اندازه‌ی زیادی ریشه‌های فرهنگی دارد. با توجه  به این حقیقت، ما نیازمند توجه ویژه به فرهنگ جامعه و اصلاح و بهبود آن هستیم. افغانستان به مثابه‌ی خانه‌ی مشترک برای تمام شهروندان، ملک مطلق هیچ شخص یا گروه قومی نیست تا بر آن و سرنوشت مردم آن، حق مالکیت انحصاری داشته باشند. ما مدافع تکثر فرهنگی، رواداری و تعامل مثبت میان خرده‌فرهنگ‌ها در کشور هستیم. منطق توسعه و پیشرفت در اکثر کشورهای توسعه‌یافته نیز نشان داده است که تنوعات تباری و فرهنگی در یک سرزمین، نه تنها باعث عقب‌گرد  در این جوامع نگردیده، بلکه توسعه و رفاه را به ارمغان آورده است.  

با توجه به تنوعات قومی، مذهبی و فرهنگی در افغانستان، حزب شهروندان با تأکید بر اصل اساسی عدالت اجتماعی به عنوان زیربنای زندگی جمعی صلح‌آمیز و مبتنی بر کرامت انسانی، همدیگرپذیری و تساهل، اهداف ذیل را به عنوان راه حل معضلات اجتماعی افغانستان می‌داند و برای تحقق آن تلاش خواهد ورزید:

۳-۱. تأمین عدالت اجتماعی به عنوان زیربنایی‌ترین اصل زندگی جمعی بر مبنای پدیده‌ی شهروندی و محو هرگونه تبعیض بر مبنای قومیت، مذهب، جنسیت یا سایر تفاوت‌های طبیعی در میان افراد جامعه.

۳-۲. استقبال از تکثر فرهنگی و حمایت از خرده‌فرهنگ‌های موجود در کشور به عنوان عناصر مکمل و مایه‌ی غنامندی فرهنگ ملی.

۳-۳. تأمین وفاق ملی بر مبنای اصل حقوق شهروندی و زمینه‌سازی برای نگاه برابر به همه‌ی شهروندان و حمایت از اقشار محروم جامعه.

۳-۴. مبارزه با ریشه‌های خشونت در عرصه‌های مختلف جامعه (سیاسی، اجتماعی، مکتب، دانشگاه و خانواده) از طریق سنجیدن تمهیدات و به‌کارگیری سازوکارهای بنیادین فرهنگی و آموزشی با هدف خشونت‌زدایی از رفتارهای فردی و جمعی در میان شهروندان کشور.

۳-۵. ریشه‌کن کردن بی‌سوادی و گسترش سواد عمومی در سطح کل شهروندان افغانستان، اعم از زن و مرد.

۳-۶. گسترش کمّی و کیفی تحصیلات عالی به صورت عادلانه در سراسر کشور.

۳-۷. آموزش سیاسی و ایجاد زمینه‌های مشارکت سیاسی ـ مدنی برای تمام شهروندان افغانستان به خصوص برای نسل جوان و جامعه‌ی زنان.

۳-۸. تلاش ویژه برای ارتقاء اساسیِ ظرفیت و توانمندی‌های نسل جوان کشور با هدف ایجاد انسان تحصیل‌کرده و نیروی انسانی ماهر به عنوان زیربنای تغییر و توسعه.

۳-۹. بازگشت ارزش‌های اخلاقی در سطح جامعه و تعاملات شهروندان افغانستان و رهایی از معضل مخرب فساد در ابعاد مختلف اداری، اقتصادی و… .

۳-۱۰. احترام به ارزش‌های دینی مردم و تلاش برای ترویج و گسترش قرایت اعتدالی و خردپذیر از دین که به جای ترویج خصومت، خشونت و ستیز، به همدیگرپذیری و زندگی مسالمت‌آمیز کمک نموده و راه را برای شکوفایی فرهنگی جامعه باز نماید.

۳-۱۱. از میان بردن زمینه‌های فرهنگی و اجتماعی تروریزم‌پروری، بنیادگرایی و افراط‌گرایی مذهبی.

۳-۱۲. تقویت و حمایت از رسوم و عنعنات دگرپذیرانه در جامعه و عمومی ساختن فرهنگ رواداری و تساهل در مناسبات اجتماعی.

۳-۱۳. ایجاد و نهادینه کردن فرهنگ شهروندمحوری به جای فرهنگ سنتی و قوم‌محورانه.

۳-۱۴. تقویت و پاسداری از زبان‌های بومی و حفاظت از خرده‌هویت‌های فرهنگی، تاریخی و باستانی مردم افغانستان.

۳-۱۵. زمینه‌سازی و فراهم کردن شرایط در داخل کشور برای بازگشت مهاجران هم‌وطن از دیگر کشورها.

۳-۱۶. حل دایمی معضل کوچی‌ و دِه‌نشین در مناطق مرکزی و سایر ولایت‌ها و اِسکان آن‌ها در مناطقی با تقارب فرهنگی و اجتماعی که موجب ایجاد عوارض و تنش‌های دوام‌دار اجتماعی نگردد.

۳-۱۷. فراهم کردن زمینه مشارکت زنان در عرصه‌های مختلف و راه‌اندازی برنامه‌های ارتقای ظرفیت و توانمندسازی بانوان.

۳-۱۸. فراهم کردن زمینه‌های آموزشی و ورزشی برابر برای تمامی کودکان، نوجوانان و جوانان.

۴. اهداف اقتصادی

 باور ما بر این است که نظام اقتصادی مبتنی بر سیستم بازار آزاد می‌تواند باعث پیشرفت، توسعه، کاهش فقر و در نهایت منجر به خودکفایی در کشور گردد. بنابراین، حزب شهروندان افغانستان، در عرصه اقتصادی با تاکید بر سیستم بازار آزاد و حمایت از بخش خصوصی، اهداف ذیل را دنبال می‌کند:

۴-۱. تلاش برای ایجاد نظام و سیاست‌های اقتصادی‌ که بیشترین میزان رفاه را برای تمامی شهروندان کشور به صورت عادلانه و برابر فراهم نماید.

۴-۲. طرح و تطبیق برنامه‌های مشخص اقتصادی برای ریشه‌کن‌سازی معضل بنیادین فقر و بیکاری در افغانستان.

۴-۳. حمایت از فعالیت‌های بخش خصوصی و زیربنایی و توجه ویژه به رونق صنعت، تجارت، زراعت و مالداری و صنعتی نمودن زراعت و مالداری در کشور.

۴-۴. فراهم ساختن فرصت‌های عادلانه برای تاجران و سرمایه‌گذاران تا بدون توجه به وابستگی‌های نژادی و قومی‌شان، مانند گذشته از فرصت‌های عادلانه‌ی ملی کنار زده نشوند.

۴-۵. محو و کاهش معضل اعتیاد، تولید و قاچاق مواد مخدر و ارایه طرح‌های بدیل برای کِشت خشخاش در کشور، مانند طرح تقویت و گسترش کشت زعفران و دیگر موارد جایگزین خشخاش.

۴-۶. تأمین شرایط لازم برای استفاده درست و عادلانه از منابع طبیعی و معدنی افغانستان با درنظرداشت حفاظت از محیط زیست و حقوق نسل‌های آینده به نفع همه‌ی شهروندان و در نهایت رسیدن به خودکفایی کشور. 

۴-۷. حمایت ویژه از قشر محروم و طبقه کارگر.

۴-۸. حاکمیت سیستم شایسته‌سالار و نخبه‌پرور در عرصه اقتصادی، صنعتی و تولیدی.

ب) برنامه‌های حزب

در شرایطی که کشور و حاکمیت آن توسط یک اقلیت قومی و بنیادگرای افراطی غصب شده است و و بسیاری از نخبگان سیاسی، فکری، فرهنگی و اقتصادی در بیرون از کشور به سر می‌برند، تحقق اهداف فوق به برداشتن دو گام اصلی بستگی دارد و ما برای برداشتن این دو گام تلاش خواهیم نمود تا زمینه برای تحقق اهداف حزب فراهم گردد. نخست، برچیده شدن بساط نظام طالبانی و دوم، ساختن جامعه‌ی نوین با نظام سیاسی فراگیر و متضمن مشارکت تمام گروه‌های اجتماعی و اقوام ساکن در کشور در تعیین سرنوشت خویش و تصمیم‌گیری سیاسی.

۱. گام اول: تلاش برای برچیدن نظام طالبانی از کشور

حزب شهروندان افغانستان نظام انحصارگرای قومی با ماهیت قرون وسطایی و افراطی را با قاطعیت رد نموده و از هر امکانی برای پایان دادن به این نظام غصبی بهره خواهد گرفت. در شرایط کنونی که بسیاری از اعضای حزب در خارج از کشور قرار دارند، به اقدامات ذیل خواهیم پرداخت:

۱-۱. فراخوان برای اجلاس جریان‌های سیاسی گوناگون

نخست، تمام نیروهای سیاسی کشور از میان اقوام گوناگون در کشورهای مختلف برای اتخاذ برنامه‌های مشترک به منظور پایان دادن به سلطه‌ی غصبی طالبانی در کشور و ارتباط متداوم و رایزنی‌های مستمر برای تحقق هدف فوق، فراخوانده خواهند شد.

۱-۲. برقراری ارتباط با مجامع جهانی و نهادهای بین‌الملی

ارتباط برقرار کردن با مجامع جهانی و نهادهای بین‌المللی گوناگون به دو منظور انجام خواهد شد:

* جلوگیری از به رسمیت شناخته شدن نظام طالبانی در آینده.

* وادار نمودن  هییت حاکمه‌ی غاصب برای گفت‌وگو در مورد آینده‌ی کشور تا زمینه برای ایجاد یک نظام فراگیر و دموکراتیک فراهم گردد.

۱-۳. اقدامات موثر و متنوع برای پایان دادن به سلطه‌ی غصبی طالبانی

در صورتی‌که گروه حاکم در افغانستان به انحصارگرایی کنونی و رویکرد حذفی خود ادامه دهد و حاضر به گفت‌وگو و تشکیل حکومت مبتنی بر رأی تمام شهروندان افغانستان نگردد، حزب شهروندان، ناگزیر در مشورت و هماهنگی با سایر جریان‌های سیاسی، به اقدامات لازم و موثر دیگر دست خواهد زد.

۲. گام دوم: پایه‌ریزی نظام سیاسی فراگیر

ساختن یک جامعه‌ی نوین تنها با مشارکت همه‌ی شهروندان و جریان‌های سیاسی و گروه‌های اجتماعی گوناگون میسر خواهد بود. همه باید در پی برداشتن موانع سیاسی و عاطفی که شهروندان کشور را از هم جدا کرده است، باشیم. از همه‌ی جریان‌ها، احزاب و گروه‌های سیاسی و گرایش‌های فکری تقاضا خواهیم کرد تا برای برداشتن دیوارهای تعصب، تنگ‌نظری، انحصارگرا و قومیت‌محور و تعهد به اصل بنیادین «شهروندی» و الزامات آن (تعهد به حقوق برابر و آزادی‌های اجتماعی و سیاسی برای تمام ساکنان افغانستان)، گرد هم آیند و برای پایه‌ریزی یک جامعه‌ی آزاد و نیرومند همت گمارند. پایه‌ریزی چنین جامعه‌ای، فقط با توافق عموم مردم بر سر پاره‌ای از اصول بنیادین در یک جامعه شهروندمحور ممکن خواهد شد و نظام سیاسی باید حافظ و حامی آن اصول باشد.

گرایش‌های سیاسی گوناگون ممکن است برنامه‌های خود را برای سازمان دادن و اداره‌ی جامعه داشته باشند، اما چنین اختلاف‌نظرهایی مایه‌ی نیرومندی نظام سیاسی است. پایه‌ی مبارزه با امارت طالبانی و سلطه‌ی تک قومی و انحصارگرایی قبیله‌ای، اصل بنیادین حاکمیت مردم و حقوق شهروندی است.

بر این اساس، برای رسیدن به یک نظام سیاسی دموکراتیک با مشارکت تمامی گروه‌های اجتماعی و مبتنی بر حقوق برابر شهروندی، برداشتن گام‌های ذیل ضروری است:

۲-۱. زمینه‌سازی برای اجلاس جریان‌های سیاسی داخل و خارج از کشور

زمینه‌سازی برای اجلاسی همانند اجلاس بن در سال ۲۰۰۱ اولین گام برای ساختن آینده است. این اجلاس باید با مشارکت تمامی جریان‌های کلان سیاسی کشور باشد.

۲-۲. تشکیل دولت موقت زیر نظر سازمان ملل

در اجلاس جریان‌های سیاسی، باید یک دولت موقت شش ماهه به وجود بیاید و در این دولت موقت، نمایندگان تمامی شهروندان و اقوام افغانستان و تمامی جریان‌های سیاسی به شمول طالبان و نیز نمایندگان جامعه زنان افغانستان حضور داشته باشند.

دولت موقت باید در ظرف مدت یک ماه، زمینه را برای انتخابات اعضای کمیسیون تدوین قانون اساسی جدید با نظارت نمایندگان سازمان ملل و جامعه جهانی فراهم نماید. در کمیسیون تدوین قانون اساسی باید نمایندگان تمامی جریان‌های سیاسی از داخل و خارج و جامعه‌ی مهاجرین خارج از کشور و نیز نمایندگان زنان حضور داشته باشند.

۲-۳. تدوین قانون اساسی جدید برای نظام فدرالی و پارلمانی

کمیسیون تدوین قانون اساسی جدید در فاصله شش ماهه که برای بررسی و بحث اصول و مواد قانون اساسی جدید لازم باشد، قانون اساسی را به اکثریت آراء نمایندگان تصویب خواهد کرد و آن قانون با نظارت سازمان ملل متحد به همه‌پرسی (رفراندوم) با شرکت همه‌ی شهروندان افغانستان واجد شرایط رأی‌دهی (سن بالای ۱۸ سال) به رأی گذاشته شود.

اگر بخش اصلی قانون اساسی در همه‌پرسی رد شود، این فرایند برای تدوین قانون اساسی تازه به جز شکل حکومت که در نخستین همه‌پرسی تعیین‌شده است، در مدت ‌زمان کم‌تر از یک ماه تکرار خواهد شد تا نظر اکثریت رأی‌دهندگان تأمین گردد.

۳. فعالیت‌های حقوقی، فرهنگی و آموزشی

 با توجه به پدیده‌ی تلخ نسل‌کشی و ضرورت دادخواهی برای احقاق حقوق قربانیان جنگ و نیز اعتقاد اعضای حزب به ضرورت مبرم فعالیت‌های آموزشی و فرهنگی و زیربنا بودن تحولات فرهنگی برای توسعه جامعه در آینده، حزب در دو زمینه زیر نیز فعالیت جدی خود را آغاز خواهد نمود:

۳-۱. فعالیت‌های حقوق بشری

حزب برای به رسمیت شناخته‌شدن پدیده‌ی نسل‌کشی هزاره‌ها و سایر موارد نسل‌کشی در افغانستان، از هیچ تلاشی دریغ نخواهد کرد و اقدامات ذیل را روی دست خواهد گرفت:

* آموزش حقوق بشر و گسترش نرم‌های آن با استفاده از فضای مجازی.

* فعالیت در عرصه‌ی حقوق بشر با نگاه پروسه‌محور و نه پروژه‌ای مانند برخی نهادها که در طول بیست سال گذشته ارزش‌های حقوق بشری را قربانی فعالیت‌های پروژه‌ای ساختند.

* نظارت بر وضعیت حقوق بشر، مستندسازی جنایات، طبقه‌بندی اسناد، تولید متن.

* فعالیت سازمان‌یافته و داداخواهی در مجامع بین‌المللی و مدافع حقوق بشر برای احقاق حقوق قربانیان جنگ و نسل‌کشی و مراجعه به دادگاه بین‌المللی لاهه از طریق وکلای رسمی و کارشناسان حقوقی. بنابراین، پیگیری موضوعات حقوق بشری، نسل‌کشی و جنایت‌های جنگی رخ داده در کشور در مجامع بین‌المللی مرتبط به منظور احقاق حقوق قربانیان و بازماندگان قربانیان و نیز جلوگیری از تکرار آن در آینده، یکی از اولویت‌های حزب در شرایط کنونی است.

۳-۲. فعالیت‌های فرهنگی و آموزشی

در شرایط کنونی که هنوز زمینه‌ی فعالیت حزب در داخل کشور فراهم نیست، حزب به فعالیت‌های آموزشی و فرهنگی موثر به صورت آنلاین خواهد پرداخت. اغلب اعضای حزب متشکل از نیروهایی با تحصیلات عالی و دارای مدارج علمی دکتری، ماستری و نیروهای آکادمیک با پیشینه‌ی بیش از یک دهه کار آموزشی، در داخل و خارج کشور است. بنابراین، حزب به طرح و تطبیق برنامه‌های آموزشی و فرهنگی آنلاین برای شهروندان و فرزندان محروم از تحصیل در کشور، به خصوص تدبیر خاص به منظور زمینه‌سازی برای تحصیل آنلاین بانوان کشور که در نظام طالبانی از تحصیلات، مکتب و دانشگاه محروم شده‌اند، خواهد پرداخت. حزب در این عرصه از تمام توان و ظرفیت با فعالیت رضاکارانه‌ی اعضای خود بهره خواهد گرفت و با نهادهای آموزشی بین‌المللی و مجامع جهانی گوناگون تماس برقرار خواهد نمود تا در این عرصه همکاری و همیاری آن‌ها را جلب نماید.

همچنین حزب به منظور گسترش آگاهی در جامعه، به راه‌اندازی مجله، نشر کتاب، مقالات و روزنامه به صورت فیزیکی و آنلاین خواهد پرداخت و فعالیت‌های فرهنگی و آموزشی خود را با استفاده از فضای مجازی گسترش خواهد داد.

رسالت تاريخی حزب شهروندان افغانستان

جنرال رضا امینی

مقدمه:

جا دارد که برای روشن شدن مضمون و محتوای جمله ﮼ رسالت تاریخی حزب شهروندان افغانستان ﮼ که کلمه رسالت واژه کلیدی درین جمله میباشد را بطور مختصر ترجمه و تعریف نموده وانگهی مطالبات اصلی را دنبال نماییم. رسالت را در کتابهای لغات به معنی پیام رساندن/ خبر رساندن ترجمه کرده اند. کلمه مترادف رسالت را هم ماموریت ، مسیولیت ، وظیفه ، پیام آوری و سفارت تعریف کرده اند.نگاه این نوشته هم در مورد کلمه رسالت با کلمه مترادف آن لحاظ شده است. بدین معنی که کلمه رسالت نه تنها بمعنی پیام رسانی که بمنظور ادای مسیولیت و قبول ماموریت در جهت تطبیق محتوای پیام که بخشی از آرمانهای تشکیلاتی هم بحساب می آید نیز مورد بحث است.

به باور کارشناسان حوزه سیاست و مدیریت ﮾ کار یک سازمان سیاسی با نام سازمان و یا اساسنامه آنتعریف نمی شود ﮾ بلکه بوسیله رسالت یا مأموریت آن تعریف می شود. از سویی هم ﮾ فقط تعریف روشنی از رسالت و مقصود سازمان سیاسی است که تحقق هدفهای واقع بینانه آن را ممکن ساخته و بر موفقیت و شکست آن تأثیر می گذارد . ازینرو کار یک سازمان و یا تشکیلات سیاسی مبتنی بر درک رسالت ﮾ در قدم اول تعمیق فهم و درک مردم نسبت به تحولات جاری و پیوسته های تاریخی آن ﮾ یکسان سازی دیدگاهای فعالان تشکیلاتی ﮾ استراتیژیست ها و شفاف سازی پالیسیها و خط و مشی های سیاسی در راستای تامین منافع ملی که برای مردم سرنوشت ساز است میباشد.

افغانستان در محراق بحرانها

افغانستان معاصردر طی حد اقل دو قرن اخیر شاهد تحولات و دگرگونی های سیاسی – اجتماعی خواسته ناخواسته زیادی بوده است. ازقرار گرفتن در وسط تعرضات و پیشرویهای دو امپراطوری بریتانیای کبیر و روسیه تزاری و نزدیک به یک قرن بازیهای استخباراتی استعماری بنام بازیهای بزرگ و جنگهای ملی و میهنی در برابر بیگانگان تا جنگهای داخلی بر سر قدرت. اما شور بختانه پس از هر قیام مسلحانه ﮾ در برابر اشغال و کسب آزادی کشور و یا تحول و پادشاه گردشیها در بهترین حالت دوباره به همان جایی برگشته اند که قبل از تحول و یا قیام بوده است. چه بسی اینکه در مقاطعی از زمانها گرفتار ظلم و نابسامانیهای بد تر از قبل از تحول نیز شده است. جنگهای بر سر قدرت در سالهای ۱۸۳۹ تا ۱۸۴۲ بین شاه شجاع درانی و امیر دوست محمد خان بارکزایی پای قوای انگلیسی را بمیان کشید که منجر به جنگ اول افغان و انگلیس گردید. درین جنگ که قوای انگلیسی به نفع شاه شجاع وارد جنگ با افغانستان شد امیر دوست محمد خان و وزیر جنگش وزیر محمد اکبر خان بر علیه انگیسها اعلام جهاد نمود﮾ انگلیسیها در حومه قندهار ( جنگ میوند ) شکست خوردند اما در کابل امیر دوست محمد خان علی الرغم اینکه فتوای جهاد بر علیه نیرو های انگلیسی داده و مردم را علیه قوای انگلیسی تحریک نموده بود خودرا به انگلیسیها تسلیم نموده و به هندوستان منتقل شد. دولت با حمایت انگلیسیها بدست شاه شجاع درانی افتاد .

اما جنگ و قیام عمومی علیه قوای انگلیسی سبب شد تا امیر دوست محمد خان دوباره بقدرت رسد. افغانستان بار دیگردر سال ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۰ در زمان امیر شیرعلی خان که در دور دوم حکومت اش قرار داشته و بشدت سرگرم جنگهای بر سر قدرت با کاکا و برادان بود با دخالت انگلیسیها به نفع رقیبان خانوادگی اش مواجه شد. امیر شیرعلی خان اعلام جنگ با نیرو های بریتانیایی را داد . علی الرغم اخراج قوای انگلیسی جنگ داخلی پایان نیافت و در تبانی انگلیسیها و روسها عبدالرحمن خان از روسیه به افغانستان برگردانده شده بر سلطنت گمارده شد. تحت حاکمیت عبدالرحمن خان با پشتیبانی دو قدرت خارجی و بر اساس اراده دو قطب درگیر مسلط بر بخش های ﮾ وسیعی از جهان یعنی امپراطوری بریتانیای کبیر و امپراطوری روس تزار کشور جدیدیدی بنام افغانستان ازملیتهای مختلف با فرهنگ های متفاوت تشکیل و تثبیت گردیده و از سوی کشور های جهان برسمیت شناخته شد. در سال ۱۹۱۹ جنگ سوم افغان و انگلیس به قیادت امان الله خان پس از مرگ مرموز پدرش که تحت الحمایه انگلیسیها بود بنام جنگ استقلال در گرفت﮾ چنانچه پس از یک جنگ خونین منجر به استقلال افغانستان شده و اولین کشوریکه افغانستان را برسمیت شناخت روسهابود. لازم به یاد آوری میدانیم که روسها قبل ازشکل گیری جغرافیای بنام افغانستان هم علاقه اش به پیشروی بسوی آبهای گرم را پنهان نکرده است خصوصا بعد ازپیروزی انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ در روسیه برهبری ولادیمیر الیچ لینین دخالت روسها در امور افغانستان جدی

تر میشود. پس از سفرطولانی امان الله خان بسمت غرب تا انگلستان بخشهای از مردم افغانستان خواهان تغیر شدند که به اثر جنگهای شدید قبایل جنوبی و کوهدامن با دولت امانی منجر به سقوط دولت امانی گردیده و حبیب الله کلکانی مشهور به بچه سقا بقدرت رسید… همینطور سرنوشت حاکمان بعدی از نادر خان ﮾ سلطنت ظاهر شاه بقدرت رسیدن داود خان تا کودتای هفت ثور﮾ حکومت مجاهدین تاطالبان و جمهوریت و برگشت دوباره طالبان بر اریکه قدرت با دخالت قدرت های بزرگ بخصوص روسها گره خورده است.

چنانچه در اکثر این تحولات دست های پیدا و پنهان قدرت های بزرگ بر همگان واضح و نمایان ﮾ است مانند کودتای ۷ ثور برهبری حزب دیموکراتیک خلق ﮾ افغانستان و حمایت مستقیم روسها از رژیم کودتایی تشکیل دولت جمهوریت با حمایت امریکا تا مذاکرات امریکا باطالبان که منجر به سقوط جمهوریت گردید . اما آنچه مهم است اینست که بدانیم تمام تغیرات رنگ و بوی مشابه داشتند . خروجی هر تغیرات بقدرت رسیدن گروه زور گو عقده ای و شروران اجتماعی. با رویکرد های عقده مندان﮾ زورگویانه و متکبرانه با دیدگاه تنگنظرانه ای قبیله ای را بهمراه داشته است.

ریشه های اساسی بحران

با یک نگاه مختصر به سیر تاریخی افغانستان درمیابیم که بحران افغانستان ریشه تاریخی داشته و در ایجاد بحران ها عوامل زیادی نقش داشته است. مهم ترین عوامل بحران افغانستان عبارتند از ۱ -جغرافیای سیاسی افغنستان ۲ -کشور گشایی قدرت های بزرگ ۳ -تشکل های اجتماعی بدوی و قوم محور با فرهنگ قومی و قبیله ای.

اینک برای روشن شدن افق بحران و شناسایی جزییات آن با یک نگاه آسیب شناسانه به تجزیه و تحلیل عوامل سه گانه بحران میپردازیم.

۱ -جغرافیای سیاسی افغانستان׃

جای شکی نیست که کشور افغانستان به لحاظ جیوپلیتیک از اهمیت بسزایی برخوردار است. افغانستان دو حوزه تمدنی بنام آسیای جنوبی و آسیای میانه را بهم وصل میسازد. بنا برین نقش افغانستان بعنوان یک قلمرو تاثیر گذار در میان دو قطب فرهنگی و تمدنی را نمیتوان انکار کرد. بدین معنی که وجهه مشترک فرهنگی مردم افغانستان با مردمان شمال و جنوبش میتواند سیر تاریخی و فرهنگی دو سوی افغانستان را بشدت متاثر سازد .

اما سوال اینجاست که جغرافیای افغانستان بعنوان جغرافیای استراتیژیک نقطه ضعف افغانستان است یا قوت ؟

هیچ سیاستمدار و استراتیژیستی به آن نه تنها که بعنوان نقطه ضعف ننگریسته بلکه بر عکس﮾ این را یک ﮾ فرصت یک نقطه قوت و یک امتیاز جغرافیایی تلقی مینماید. کشور های زیادی وجود دارد که جغرافیای مشابه افغانستان را داشته و در وسط اقطاب بزرگ قرار دارند اما برعکس افغانستان دیگران از موقعیت جغرافیایی نذیر افغانستان استفاده بهینه نموده اند. نمونه اش در همسایگی ما کشور های ایران و پاکستان.

۲ -کشور گشایی قدرتهای بزرگ ׃

در کتابهای تاریخ ما بار بار تکرار شده است که افغانستان در بین دو قطب امپراطوری قرار گرفته است… آیا ایران پاکستان و ترکیه و خیلی از کشور های خورد و بزرگ دیگرعین شرایط افغانستان را ندارند ؟ آنها چگونه توانسته اند ازبحرانها بگذرند ؟ در یک جمله کوتاه میتوان به این سوال مان پاسخ یافت. آنها به فهم شهروندی رسیده اند و ملت شده اند و استراتیژی ملی دارند. آنچه ما تا هنوز با آن خیلی فاصله داریم.

۳ -تشکل های اجتماعی بدوی و قوم محور با فرهنگ قومی و قبیله ای ׃

جای شکی نیست که درین موضوع افغانستان و افغانستانیها درجهان جایگاه اول را دارند. در سراسر جغرافیای افغانستان هر افغانستانی خارج از دیر و دیار خویش برای دیگران حتی هم تبارانش بشدت بیگانه چه حتی در بعضی از موارد خصم تلقی میگردد. ﮾ در دایره های کلان چیزی بنام پشتون ﮾ هزاره تاجک و ازبیک و… داریم اما از روی لطف تشریف ببرید در داخل هر قوم که خوش تان می آید تا دامنه ای اختلافات را از نزدیک ببینید آنگاه خود تان قضاوت خواهید کرد که حتی همان اقوام یاد شده هم دروغ است یک قوم واقعی نیست .

با درک این واقعیت که حساسیت جغرافیای سیاسی افغانستان انکار ناپذیر است ﮾ اما این را هم باید بپذیریم که در چنین حالتی ما تنها نیستیم. اینرا هم همه میدانیم که شرایط کنونی افغانستان ناشی از سیاست های نا بخردانه ای حاکمان و فعالان سیاسی- اجتماعی گذشته است. حاکمانیکه هرگز پلان و برنامه های کاری شفاف برای توسعه پایدار کشور نداشته بجای همبستگی اقوام و تلاش در جهت ملت سازی و رسیدن به اقتدار ملی بر طبل نفاق قومی میکوبیدند. منافع خانوادگی شانرا نسبت به منافع ملی ترجیح میدادند. پالیسی های دیکتاتور مابانه و دد منشانه حاکمان گذشته فرصت هرگونه گفتمان اصلاح طلبانه را از مردم ربوده و راه ترقی﮾ تکامل توسعه پایدار و رسیدن به ملت شدن واستراتیژی ملی را از هر جهت بسته بودند. متاسفانه بسیاری از کارگزاران حوزه های سیاست در افغانستان معاصر، نگاه تک فاکتوری (افراطی) به موضوع سیاست و رهبری جامعه داشته اند که پیوسته آفت های بزرگی را بهمراه داشته است.

طالبان

گروه طالبان بار اول در سال ۱۳۷۳ از مرز چمن پاکستان بمنظور خلع سلاح عمومی بطورمسلحانه ( مرکب از تعدادی از ملیشه ها وصاحب منصبان حکومت حزب دیموکراتیک خلق بعضی ازکارمندان ناراضی دولت موقت مجاهدین و عمدتا﮼ طلاب مبتدی مدارس دینی مقیم پاکستان ) وارد افغانستان شد. دولت وقت بریاست آقای برهان الدین ربانی از ورود آنها استقبال نموده و با آنها وارد مذاکرات گردید. طالبان با همکاری دولت وقت موفق به پاکسازی گروههای رقیب دولت در ولایات جنوب و جنوبغرب ساحاتی از مشرقی تا کابل گردید. اما پس از پاکسازی گروهای رقیب دولت طالبان با دولت بریاست شخص آقای برهان الدین ربانی هم درگیر شده و در نهایت ﮾ بر کابل و حومه آن مسلط شد. آنها در سال ۱۳۷۸ بر۹۰ در صد از خاک افغانستان حاکمیت پیدا کرده و از سوی کشور های چون عربستان سعودی ﮾ امارات متحده عربی و پاکستان برسمیت شناخته شد.

نفوذ القاعده بر طالبان

گروه القاعده برهبری اسامه بن لادن شهروند عربستان سعودی که از حامیان اصلی مالی گروه طالبان بود پس از پیروزی طالبان واردافغانستان شده و فعالیتهای تخریبی اش را بر علیه امریکا از خاک افغانستان سازماندهی مینمود. پس از واقعه ۱۱ سپتمبر سال ۲۰۰۱ جامعه جهانی به سرکردگی ایلات متحده امریکا برای انتقام از خون قربانیان آن واقعه بالای القاعده و نیروهای متحد او ( طالبان ) در افغانستان حمله نموده با همکاری نیرو های جبهه متحد رژیم طالبان را ساقط ساختند. بزودی دولت موقت و سپس جمهوریت جایگزین آن گردید. پس از بیست سال حکومتداری بکمک نیرو های ناتو مردم افغانستان نتوانستند به یک حکومت فراگیر و قابل قبول برای همه نایل شوند.

وضعیت موجود

﮾ وضعیت موجود هم تکرار وقایع تاریخی به اثر عدم کفایت رهبران سیاسی است که بعد از پیروزی و دست یابی به قدرت رسالت ملی شان را در طاق فراموشی سپرده مصروف تحکیم قدرت شخصی و خانوادگی ﮾ جمع آوری ثروت و عیاشی گردیده به همه مسولیت های وظیفوی و تعهد ملی پشت مینمایند. نفاق ملی بر اثر قبیله گرایی افراطی باعث شد که در طول بیست سال جنگ ﮾ خونریزی و ویرانی کشور ﮾ هرگز جنگجویان مسلح و آشوبگر بعنوان دشمن وطن و عامل ویرانی کشور شناسایی نشود. چه حتی جنگجویان خونخوار که قاتل مردم و سربازان کشور بودند پس از دستگیری رها میشدند. تروریست ها نه تنها که مجازات نمیشدند بلکه به آنها برادر خطاب میشد. در مورد فساد و ارتشاء رییس جمهور وقت بعنوان رییس قوای سه گانه﮾ سرقومندان اعلی به مقامات عالی رتبه اجازه دزدی میدهد مشروط به اینکه پول را در خارج از کشور انتقال ندهند. صاحب من صبان مجرب از صفوف قوای مسلح به تقاعد سوق داده شده و بجای آنها پسرانجوان و بی تجربه قومی شانرا میگماردند. پول اعاشه و اباته سربازان توسط افسران فاسد به یغما برده میشد ﮾ درحالیکه سربازان گرسنه و بدون لباسهای متناسب با زمان و شرایط در سنگر ها رها میشدند. مهمات جنگی و سلاحهای سربازان توسط افسران نفوذی و فاسد به قاچاقبران سلاح داده و یا فروخته میشد تا از طریق آنها به تروریستان انتقال داده شود. اکثریت سیاست مداران و تعدادی از صاحبمنصبان بلند رتبه ملکی و نظامی از جریان تحولات سیاسی و اینکه افغانستان بکدام سو میورد آگاه بودند.

آنها از زد و بند های داخل ارگ ریاست جمهوری قصر سپیدار و ارتباطات مشکوک شان با حلقه های داخلی و خارجی آگاه بودند. جریان مذاکرات امریکایی ها با طالبان از جبهات داخلی گرفته تا شورای کوییطه و بالاخره دوحه قطر را نظاره گر بودند. بر همین اساس تعداد زیاد شان ازسالها قبل ﮾ سقوط را پیش بینی نموده و در پی خرید منازل و مغازه ها به خارج از کشور رو می آوردند اما هرگز ملت را ازین رویداد ها آگاه نمیسازند. هییت مذاکره از سوی دولت در جلسات صلح قطرعمدتا از پسران رهبران تنظیم ها و یا مرتبطین آنها ترکیب یافته و برای یک سرگرمی به مذاکرات اعزام میگردند. آنها بعلت عدم صلاحیت در طی جلسات نمایشی وقت گذرانی و یا ﮾ صرفا به لفاظی اکتفا مینمایند طالبان هم آن جلسات را جدی تلقی نکرده به حرف هایشان وقعی نمی گذارند. اعضای هییت مذاکره یا هرگز چیزی نفهمیده بود و یا اینکه همه معلومات شانرا از مردم پنهان کرده بودند. تعمیمیت فساد اداری تا سرحد انفجار﮾ از اخذ رشوه گرفته تا فروش پست های دولتی ﮾ سوء استفاده از مناصب رسمی ﮾ سرقت اموال و بودجه ادارات تا تاسیس ارگانهای خیالی و….. همه ای این رویداد ها و در آخرتصمیم دو رییس جمهور ایالات متحده ( ترامپ و بایدن ) مبنی بر خروج کامل نیروها و قراردادی ٔ های ایالات متحده از افغانستان از عوامل عمده سقوط نیروهای امنیتی افغانستان در اگست ۲۰۲۱ است که باعث سقوط مرگبار و شرم آور جمهوریت گردید . این سقوط شرم آور برای همه دنیا عبرت اما برای تجاران سیاسی افغانستان یک فرصت شد.

ورود دو باره طالبان بقدرت اما اینبار با رویکرد جدید

طالبان اینبار با رویکرد جدید ﮾ وارد میدان شدند تشدید جنگها با حمایت تخنیکی و لوژستیکی کشور های همسایه و روسها در داخل کشور و مذاکره دوامدار با کشور های خارجی بخصوص امریکا. این دو عامل ( بخصوص مذاکرات نفس گیر دو ساله با هییت امریکایی به سرپرستی زلمی خلیل زاد افغان تبار و تشدید عملیات نظامی ) ﮾ امریکا و ناتو را وادار به معامله کرد. در نتیجه طالبان بدون مقاومت در کمتر از نیم ماه بر تمام ولایات مسلط گردیدند و نظام را به سقوط کشاندند. دست آورد های بسیار بزرگ در عرصه داخلی و تلاش های پیگیر سیاسی شان طالبان را از یک گروه مطرود و تروریست به یک بازیگر فعال سیاسی در عرصه منطقه ای تبدیل کرده است. طالبان فعلا روابط دپلماتیک و تجارتی را با چندین کشور همسایه و منطقه فعال ساخته است. از جمله با دریافت کمک ها از جامعه جهانی بخصوص از سوی ایلات متحده امریکاه نرخ اسعارافغانی را نسبت به کشور های همسایه بسیار خوب مدیریت کرده است. تمام کمبودات مالی تخنیکی و لوژستیکی سربازان طالبان را تکمیل کرده اند. اما اما اما … با تمام این دست آورد ها﮾ رژیم طالبان از نواقص اساسی برخوردار است که سبب میشود هرگز برسمیت شناخته نشود.

۱ -رژیم طالبان پاسخ گوی نیاز های زمان نیست.

سیستمهای اداری وآموزیشی و تعامل اجتماعی و فرهنگی شان غیر معمول و غیر قابل قبول است.

۲ -طالبان هم حامی تروریزم

بوده و هم از سوی تروریزم حمایت میشود و هیچگاه ارتباطاطش با گروههای تروریستی قطع نبوده است.

۳ -طالبان ساخته و پرداخته خارجیها است

و نیز توسط خارجی ها بقدرت رسیده اند و بشدت محتاج همکاریهای بیگانگان است.

۴ -رژیم طالبان از مشروعیت ملی و بین المللی بی نصیب است.

۵ -نوع تعامل شان با جهان غیر معمول و در تضاد با اصول منشور سازمان ملل متحد است. در کل موجودیت طالبان چه در عرصه ای داخلی و چه در عرصه خارجی خیلی چالش بر انگیز است.

با توجه به این گونه پیشینه ای تاریخی سیاه نمیتوان بدون یک راهکار جدید بر معضلات افغانستان چیره شده و به صلح و امنیت دایمی رسید.

رسالت تاریخی حزب شهروندان افغانستان

حزب شهروندان افغانستان بعنوان وارثان درد و رنج و آورگی سرزمین آبایی و با درک عمیق از تحولات گذشته و جاری ملک و مملکت خویش پا به عرصه ای وجود گذاشته است. حزب تلاش در جهت ملت سازی تامین صلح وامنیت دایمی و حقوق شهروندی مردم افغانستان را رسالت تاریخی خویش دانسته و با شعار ش”افغانستان برای همه و خانه مشترک همه شهروندان این سرزمین است” خواهان آنست که سیاست در افغانستان بایستی از دایره قوم و قشر خاص برون و متعلق به همه اقشار و مردم افغانستان گردد تا عموم مردم افغانستان در آن بتواند سهم داشته و نقش آفرینی کند. چنانچه تجربه های گذشته نشان میدهد که عامل اساسی بحران پایان ناپذیر در افغانستان که بار بار باعث فروپاشی رژیم و دستگاه حاکمه گردیده و همه ملت افغانستان به تاسی از آن خسارات جبران ناپذیری را متقبل گردیدند خود خواهی حرص و آز بی پایان حاکمان گذشته به اضافه مداخلات بیگانگان مغرض بوده است.

حزب شهروندان افغانستان با توجه به تجارب تلخ تاریخی و ﮾ عبرت آموزی از پالیسی های ناکام دوره های گذشته خواهان ایفای نقش در جهت حل منازعات کشوربه شیوه های دیموکراتیک با مشارکت تمام احزاب سیاسی انجمن های فرهنگی و اجتماعی و سایر نهاد های مدنی که از حمایت مردمی برخوردار اند میباشد.

حزب باورمند است از آنجاییکه ﮾ سیاست مربوط به حوزه عمومی بوده و متعلق به همگان است ﮾ با استقرار یک نظام دیموکراتیک غیر متمرکز و پاسخگو در افغانستان میتوان حقوق اساسی شهروندان را تامین کرد. درین راستا تلاش برای حکومت قانون در تمام حوزه ها﮾ مبارزه برای محو انواع تبعیض و انحصار گرایی و نهادینه کردن مفهوم شهروندی در مناسبات سیاسی افغانستان تامین و تحکیم حقوق و آزادیهای اساسی شهروندان اعم از آزادی بیان حقوق زنان کودکان و معلولین را جزء از رسالت تاریخی خویش دانسته و به آن تاکید میورزد. آنچه حزب شهروندان افغانستان بر سر آن تاکید میور ﮾زد خواست اکثریت مردم افغانستان و به نفع عموم کشور است .حزب شهروندان افغانستان برای نیل به خواسته های برحق خویش راه گفتگو و مذاکره بین الافغانی را تنها گزینه مطلوب می پندارد.

چون معتقد است راه حل بحران افغانستان از مسیر گفتگوی بین الوطنی نزدیکتر﮾ عملی تر و آبرومندانه تر میباشد تا به یک راه حل بیرونی . طالبان خود تجربه ای مذاکرات با جانب خارجیها بجای مذاکره با هموطنانش را دارند و میدانند که این دور باطل بازهم میتواندتکرار شود که آنگاه به نفع کشور و مردم افغانستان نخواهد بود.

طالبان حالا بایستی درک کرده باشند که این روش حکومت داری نه برای مردم افغانستان قابل قبول است و نه برای کشور های منطقه و جهان. تلاشهای طالبان با خواهش و تمنا و یا تهدید برای شناسایی رژیم طالبان بعنوان دولت رسمی و قانونی از سوی جامعه جهانی با اصول دپلماسی سازگاری ندارد. تنها یک حکومت مشروع و برخواسته از رای مردم میتواند حاکمیت یک حکومت را توسط جامعه جهانی قابل شناسایی و پذیرش به ملل جهان گرداند. چنانچه بعد از تلاشهای بی نتیجه و سپری نمودن نزدیک به دو سال از سوی هیچ کشوری برسمیت شناخته نشده است.

بناء با تاکید بر اینکه این افغانستانیها هستند که ﮾ بایستی به یک راه حل قابل قبول برسند و الی هیچ راه حل تحمیلی نه قابل قبول بوده میتواند و نه جنبه عملی بخود خواهد گرفت. طالبان بایستی درک کرده باشند که در عصر شگوفایی علم تخنیک و تکنولوژی ﮾ بالندگیهای ارزشهای انسانی چون حقوق بشر ﮾ حقوق زن حقوق اطفال و … آزادیهای بیان عقاید انتخاب و… نمیتوان ملیونها انسان را از مزایای علمی﮾ ﮾ سیاسی ﮾ اجتماعی آزادیهای مدنی و یا بشری در یک کشور چند ده میلیونی محروم ساخت . طبعا جنگ شما بافرهنگ و رسومات تاریخی و مطالبات عصری مردم افغانستان و جهان پذیرفتنی نبوده و پیامد های ناگواری را بدنبال خواهد داشت که آنگاه مسول همه عواقب ناگوار در برابر مردم افغانستان و جهان بخصوص پیشگاه حضرت حق خود شما خواهید بود.

زنده باد افغانستان

در اهتزاز باد پرچم ملی

به پیش بسوی وحدت و اقتدار میهنی

 حزب شهروندان افغانستان وچالش های پیش رو

محمدنبی سروری

مقدمه:

اولین جرقه ظهور احزاب سیاسی در افغانستان از اوایل قرن بیستم با نهضت مشروطه خواهان در دوران حکومت حبیب الله خان آغاز شد که ناموفق بود! احزاب سیاسی طی صدسال اخیر فراز ونشیب های فراوان را تجربه نمودند ولی  یک حزب سیاسی به معنای واقعی آن که بتواند فرا جناحی وفراقومی عمل نماید در جامعه چند قومیتی افغانستان جای پا باز نماید؛ هرگز شکل نگرفت وفعالیت های سیاسی آنها  فرجام خوبی نداشتند! بحران های تاریخی چند دهه قبل در کشورکه هنوز هم جریان دارد؛ در حقیقت زایده کار کردهای ضعیف احزاب سیاسی قبلی بوده است! با توجه به وضعیت نامطلوب و شکننده ای سیاسی موجود در افغانستان ومسلط ساختن گروهک بنیادگرای طالبان بر سرنوشت جمعی ساکنان آن سرزمین که از بی اتفاقی وبی برنامه ای رهبران مجاهدین وناشی گری های آنان نسبت به سیاست وقدرت نشیت گرفت؛ میتوان حاکمیت غاصبانه وجباری طالبان را به عنوان یک فاجعه ای ملی به تمام معنا پنداشت که بدون شک به عنوان محصول بی لیاقتی آنان برای جامعه افغانستان به ارث گذاشته شد! در چنین حالتی فرزندان وفادار به میهن نخبگان اجتماعی- سیاسی قوم؛ متشکل از اقشار مختلف جامعه  که دارای اهداف مشترک که همانا نجات کشور از شر اشغالگران طالبانی، حراست از منافع ملی افغانستان وتأمین امنیت شهروندان آن سرزمین می باشد؛ از اقصی نقاط مختلف جهان تجمیع قواء نموده اند؛ تا حاکم برمقدرات سیاسی مملکت خویش باشند!

ظهور حزب شهروندان افغانستان را  میتوان به عنوان یک حزب به تمام معنا مدرن، دارای اهداف مدون به معرفی گرفت که باعزم راسخ وجدیت تمام وکمال پا به عرصه ای رقابتهای سیاسی در مملکت گذاشته است وبا در نظرداشت جو نامطلوب حاکم بر اوضاع اجتماعی در کشور؛ تلاش می کند که از تمامیت ارضی کشور خویش دفاع نماید که به طور حتم در راستای مبارزات نفس گیر کسب استقلال مملکت با چالش های عدیده ای دست پنحه نرم کند! لذا در ارتباط  با برخی از چالش های موجود واحتمالی  فرا روی این حزب جوان و نوظهور که در عرصه فعالیتهای داخلی وخارجی با آنها مواجه خواهد شد تلاش می‌شود‌؛ مطالبی تدارک دیده شود و تقدیم حضور شما خواندگان محترم گردد.

۱.چالش های داخلی

نخست سعی میشود که به چالش های داخلی که حزب شهروندان افغانستان با آن مواجه خواهد شد قرار ذیل پرداخته شود!

الف:

چالش امنیتی؛ خوانندگان عزیز به خوبی شاهد هستند که ناامنی های گسترده که تمام ابعاد زندگی انسان افغانستانی را احاطه کرده است.  در مجموع قریب به اکثریت شهروندان کشور امنیت جانی، مالی وآسایش روحی ندارند! مردم به جرم قومیت، جنسیت، زبان و باورهای فکری مورد تعصب عریان ودهشتناک رژیم غاصب طالبانی قرار میگیرند وقدرت وحکومت را انحصاری کرده است! حزب شهروندان افغانستان که تأمین امنیت برای هموطنان عزیز را جزء  اولویت های اهداف خود میداند؛ لذا برای حزب چگونگی حراست از آنان وبستر سازی مناسب امنیتی لازم؛ به اثر فعالیت های اعضای حزب یکی از چالش های بزرگ محسوب می‌شود! در گام نخست جلب وجذب نمودن بدون خطر اعضای جدید که در راستای تأمین امنیت جمعی مبارزه خواهند نمود از اهمیت  ویژه ای باید برخوردار باشد؛ زیرا این نیرو ها هستند که مسولیت تأمین امنیت عمومی را عهده دار میسوند و پیاده نمودن عدالت اجتماعی در جامعه را سازماندهی و  مدیریت خواهند کرد!

ب:

چالش های فرهنگی-اجتماعی؛ جامعه افغانستانی مان یک جامعه دوقطبی  سنتی- روشنفکری می باشد که نیاز جدی به اصلاحات ساختاری جامعه دارد! فعالیت احزاب سیاسی جدید در چنین جامعه ای وآنهم در ابن مقطع از زمان؛ بسیارهم چالش زا وطاقت فرسا می باشد! اعضای جامعه سنتی مخالف هرنوع تغیر بنیادی در زیر ساخت های اجتماعی می باشند و آنان ارزش های به ارث مانده از نیاکان خود را ارجمند وگرامی؛ می پندارند وسعی در حراست ازآنها دارند!

از جانب دیگر قطب روشنفکری جامعه به دنبال تغیر ساختار ها وایجاد اصلاحات بنیادی در جامعه هستند ومیخواهند ارزش های مدرن را جاگزین ارزشهای سنتی کنند! این در حالی است که عبور از یک جامعه سنتی ورسیدن به یک جامعه مدرن که بستری مناسب  برای شکل گیری ورشد دموکراسی در جامعه شود‌؛ در ذات خود مشکل ساز خواهد بود که برای بیرون رفت از این بحران؛ نیاز به جذب وجلب افراد مسلکی وهمچنان تربیت کادر های مسلکی جدید و قابل توجهی می باشد که همزمان از ظرفیتهای انسانی افراد تحصیل کرده موجود؛ برای ارتقاء بخشیدن توانمدی های افراد جدید الشمول یاری گرفته شود که در حال حاضر‌‌؛ در داخل کشور باچالش های فراوان مواجه می باشد! رژیم طالبان که موانع تحصیلی جدی را برای محصلین بوجود آورده است وتمام سعی آنان نیز حمایت از سنتهای نهادینه شده در مناطق قبایلی ونشر وترویج  آن در سایر نقاط کشور از طریق مدارس دینی؛ یکی از موانع جدی فرار روی حزب شهروندان افغانستان بوده و امکان فعالیت‌های بنیادی برای حزب را نیز محدود ساخته است! لذا با پلانگذاری های بنیادی وهماهنگی میان اعضای داخلی وبیرون مرزی حزب در راستای ارایه خدمات ارزنده ای فرهنگی به صورت آهسته وپیوسته  و جامعه را به سوی خود بیداری سمت وسو دادن وفرصت را برای ایجاد تغیر اندیشه ای نوین در جامعه مهیا نمودن؛ طی نمودن یک مسیری بسیار دشوار گذر خواهد بود!

ج:

بی اعتمادی مردم به احزاب سیاسی! احزاب سیاسی در افغانستان‌، در طول تاریخ از ارایه خدمات اجتماعی ورهبری سالم حکومت داری در کشور عاجز بوده اند! هر حزب وگروه سیاسی که قدرت را در اختیار گرفته است؛ تمام سعی وتلاش خود را صرف انحصار گرایی قدرت توسط یک قشر وقوم  خاص از جامعه کرده است که  با آن وجه مشترک تباری ولسانی داشته است!  برای برداشتن این چالش بزرگ از سر راه حزب؛ نیاز به ارایه خدمات آگاهی بخش، فرهنگی از طریق رسانه ها، سایت ها وفضای مجازی می باشد که باید در کانون توجه بیشتری از اعضای فعال حزب قرار بگیرد وارایه خدمات مفید اینچنینی که حامل اصلاحات ساختارهای اجتماعی باشد در اشرایط فعلی افغانستان؛ بسیار هزینه بردار خواهد بود؛ در حال که حزب از منابع عایداتی اقتصادی ثابت وکافی برخوردار نیست! نو آوری وایجاد اصلاحات در جامعه که یک ضرورت اجتماعی است؛ نیازمند بنیانگذاری یک شبکه فعال مرکب از پرسنل مسلکی در حد کافی وباحمایتهای مالی از جانب حزب می باشد!

د:

تغیر نظام سیاسی در کشور؛ این مورد یکی از بزرگترین چالش های پیش روی حزب شهروندان افغانستان است! حزب شهروندان افغانستان به دنبال ایجاد یک نظام سیاسی دموکراتیک در کشور می باشد که برخاسته از اراده مردم و از مجرای انتخابات باشد؛ در حالیکه رژیم غاصب طالبانی که خود را نماینده آسمانها، قیم وصاحب اختیار مردم خیال میکنند! برای رسیدن به این هدف؛ حزب شهروندان افغانستان ناگزیر است که  مسیر های بسیار خطرناک وپر پیج وخمی را بپیماید! تغیر نظام سیاسی در کشور نیاز به حمایت مردم دارد؛ حزب باید مهارت بسیح کردن مردم را در مبارزه نرم وسخت با توجه به وضعیت زمانی ومکانی را داشته باشد! بدتر از آن اینکه سیاست در افغانستان تأثیرپذیری بیستری  از بیرون دارد وتنها حمایت مردم افغانستان هم کافی نیست! برای برقراری ارتباطات لازم با کشورهای دخیل در منازعات قدرت وسیاست در افغانستان که به صورت نیابتی نبرد عمالان آنان در آن جغرافیا جریان  دارد؛ نیاز به لابی گری هوشمندانه می باشد که در ضمن تمایل نشان دادن به همکاری دو ویاجند جانبه، بر بنیاد منافع مشترک با آنها؛ بتواند میزان آلایندگی ومسری بودن  جنایات ضد بشری طالبان وخطری که در آینده از طریق طالبان جهان را تهدید خواهد کرد را به عنوان یک زنگ خطر به آنان منتقل نموده وحمایت آنها را باخود داشته باشد!

۲.چالش های خارجی الف:

راجستر نمودن حزب؛ از اینکه حزب شهروندان افغانستان در خارج از جغرافیای آن کشور به عنوان یک حزب سیاسی در تبعید بنیانگذاری شده است‌، نیاز مبرم به راجستر شدن دارد و محقق شدن این امر؛ تسهیل کننده فعالیت های سیاسی حزب در عرصه بین الملل میشود که برای حزب شهروندان افغانستان حایز اهمیت ویژه ای می خواهد بود! از آنجایکه قدرتهای بزرگ جهانی منافع قابل تعریف خودرا در جغرافیای افغانستان دارند؛  حزب  میتواند با سمت وسو دادن منافع خود با منافع مشترک دولتها وملتها که در عرصه بین‌الملل ومنطقه وجود دارند؛ این چالش را تبدیل به فرصت نماید وحمایت کشوری را برای همکاری با حزب در این مورد  فراهم سازد! باتوجه به سیاست های انسان دوستانه کشور دوست فرانسه در قبال اقوام آسیب پذیر افغانستان وحضور طولانی مدت آنکشور به ویژه از دوران جنگ سرد که داکتران فرانسوی را  در اقصی نقاط از افغانستان اعزام مینمود وآنان به زخمی ها و مردم فقیر افغانستان خدمات صحی مجانی  ارایه میدادند و در ضمن به دنبال منافع سیاسی خود نیز بودند وهستند! اکنون این کشور که میزبانی افتتاح حزب شهروندان افغانستان را در پارلمان خود دارد؛ موضوع تاجایی برای کشور فرانسه جنبه حیثیتی پیدا می کند ومسیولیت اخلاقی ایجاد میکند! برای حزب مهم خواهد که چگونه این جالش را تبدیل به فرصت خواهد کرد!

ب:

پراگندگی سکونت اعضای حزب از لحاظ جغرافیایی؛ اعضای حزب شهروندان افغانستان در چند قاره از جهان سکنی گزین هستند واین مسأله موحب میشود که اعضای حزب در صورت نیاز به برگزاری جلسات حضوری در شرایط های اضطراری؛ هزینه های فراونی را متحمل شود که حزب قادر به پرداخت هزینه های مسافرتی اعضای خود در حال حاضر نیست! اینکه حزب چگونه میتواند چالش زدایی نموده وتسهیل کننده امکانات سفر برای اعضای حزب باشد را به مشکل می‌شود؛ پیش بینی نمود!

ج:

برقراری ارتباط با کشورها و سازمان های بین المللی؛ برای احزاب سیاسی چون حزب شهروندان افغانستان که برای اولین بار گامهای برقراری  ارتباطات خود را در عرصه بین المل با کشور ها وسازمانهای بین المللی برمیدارد؛ نیز مشکل خواهد بود! برقراری ارتباط موثر با کشور ها وسازمانهای بین المللی، باتوجه به رقابت های شدید وتضاد منافع که میان واحدهای سیاسی  در جغرافیای افغانستان  وجود دارد؛  کاری ساده ای نخواهد بود! ازجانب دیگر کشورهای غربی از دوران جنگ سرد بدینسو شاهد حضور چند دهه ای لابی های فاشیسم که شعار شان ملی واهداف آنان انحصار قدرت در افغانستان بوده است؛ فضای خارج را به نوعی آلوده نموده اند ونتیجه لابی گری های آنان نیز که سپردن قدرت به طالبان را در کارنانه خود دارند؛ موفق عمل کردند !  برای حزب شهروندان افغانستان بسیار حیاتی وتعین کننده خواهد بود که جهان را چگونه متقاعد بسازد که حمایت از رژیم غاصب طالبانی، صلح وامنیت جهانی را در مخاطره قرار میدهد ومردم افغانستان سزاوار داشتن حق حاکمیت ملی خود هستند وموجودیت یک نظام سیاسی مردم محور ودموکراتیک به خیر وصلاح مردم افغانستان وجامعه جهانی می باشد!

به این ترتیب چالشرهای داخلی و خارجی نشان دهنده،  مسیر سخت و دشواری است که در مقابل حزب شهروندان افغانستان قرار دارد. این چالش ها به معنای نبود امکان فعالیت سیاسی نیست بلکه نشان دهنده نیاز به همت بیشتر و تلاش بیشتر است. به عنوان عضوی از حزب شهروندان افغانستان وعضوی از جامعه افغانستان ارزو می کنم که حزب بتواند بر این چالش ها فایق بیاید.

ضرورت تأسیس و فلسفۀ وجودیِ حزب شهروندان افغانستان

مهدی عارفی

مقدمه:

احزاب یکی از نهادها و حزب‌داری یکی از سازوکارهای رایج و معمولِ تلاش و کنش سیاسی در جوامع معاصر است. وجود چنین پدیده‌ای حتی در نظامهای سیاسی بسته نیز امری رایج بوده و ردپای آن را نمی‌توان فقط در جوامع سیاسی دموکراتیک و باز جست‌وجو کرد. افغانستان نیز در دوره‌ها و نظام‌های سیاسیِ مختلفِ خود شاهد تأسیس و فعالیت احزاب مختلف و فراوانی بوده است. در این میان و با توجه به ماهیتِ عمیقاً سیاسیِ فضا و کنش‌گریِ سیاسی در افغانستان احزابِ آن نیز ماهیت و عملکردی مطلقاً قومی داشته‌اند. در میان اقوام مختلف افغانستان از درون هزاره‌ها نیز احزاب مختلف و متعددی در گذر زمان برخاسته است. با تمام این تفاسیر و مسایل و در میانۀ کثرت و تعدد نسبیِ احزاب سیاسیِ برخاسته از مردم هزاره و اهل تشیع، تأسیس حزب شهروندان ممکن است باعث طرح این پرسش هم در میان افکار عمومی و هم به‌خصوص در میان نخبگان شود که با وجود احزاب متعدد قبلی که برخی‌شان سابقۀ بسیار طولانی هم دارند، چه نیازی به تأسیس یک حزب دیگر است؟ این پرسش ممکن است با پرسش ریزبینانه‌ترِ دیگری نیز همراه شود که در شرایطی که با تسلط نظامی رژیم طالبان بر افغانستان شرایط و امکان فعالیت سیاسی برای احزاب که بنا به قاعده می‌بایست در داخل یک کشور فعالیت کنند تا برای دست‌یابی به کارویژه‌ها و اهداف احزاب سیاسی تلاش کنند، در داخل کشور افغانستان فراهم نیست چه فایده و دستاوردی بر تأسیس این حزب و اقدامات و فعالیت‌های آن مترتب خواهد بود؟ پرسش نخست با این نگاه انتقادی و ملامت‌گر نیز ممکن است همراه شود که تعدد احزاب باعث پراکندگی مردم و عدم تأمین اهداف و منافع هزاره‌ها و حتی سوءاستفادۀ دیگران از احزاب موجود علیه منافع هزاره‌ها در راستای منافع خود شده است. به همین ترتیب پرسش و مسألۀ دوم ممکن است با این نگاه و نقد مواجه شود که برخی آن را تلاشی توسط اعضای این حزب برای ایجاد یک «آدرس» و جست‌وجوی اهداف خاص فردی و گروهیِ خود بدانند. «آدرس» کلمه‌ای است که طی بیست سالِ دوران دموکراسی‌سازی و حضور نیروهای خارجی در افغانستان تبدیل به یکی از مفاهیم رایجِ زمانه در فضای سیاسی و اجتماعی افغانستان شده بود؛ چه برای آنها که تلاش می‌کردند آدرسی برای خود ایجاد کنند و چه برای آنها که این آدرسها را یک منفعت‌جویی فردی و گروهی و امری غیرارزشی و غیراخلاقی می‌دانستند. برای پاسخ به چنین پرسش‌ها و چالش‌هایی از یکسو و تلاش برای تبیین مسأله برای خود از سوی دیگر در این یادداشت تلاش بر آن خواهد بود که ضرورت تأسیس و فعالیت یک حزب دیگر در سپهر سیاسی افغانستان بررسی شود و فلسفۀ وجودی حزب شهروندان افغانستان مورد تبیین قرار بگیرد. نخست به عوامل و زمینه‌هایی می‌پردازیم که ضرورت تأسیس یک حزب سیاسی جدید و متفاوت را ایجاب می‌کنند.

کارنامۀ ناکام احزاب قبلی هزاره

احزاب سیاسی برخاسته از مردم هزاره در ابعاد مختلف عملکرد خویش نمرۀ کامیابی به دست نمی‌آورند. چه از منظر تعقیب و انجام وظایف اصولی یک حزب، چه از منظر ایجاد ساختار و سازمان کارآمد و منسجم حزبی و چه از منظر دستاوردها و نتایج به اذعان اغلب فعالین سیاسی نمی‌توان از فعالیت احزاب هزارگی رضایت خاطر نشان داد. تنها یک حزب و آن هم تنها در یک برهۀ خاص است که به وظایف اصولیِ یک حزب سیاسی از یک‌سو و به آرمان‌ها، ارزش‌ها و منافع هزاره از سوی دیگر نزدیک شده بوده و تا حد فراوانی عملکرد مثبتی از خود برجای گذاشته است که حزب وحدت اسلامی افغانستان در دوران رهبری شهید مزاری است. دقیقاً به همین خاطر هم است که هزاره شکوفاترین دوران حیات سیاسی و اجتماعی خود را در آن دوران تجربه می‌کند. هرچند اتفاقات دردناکی نیز برای هزاره در آن دوران بسته به شرایط نظامی و بحرانی کشور رخ داد، اما در آن دوران کوتاه است که برای اولین بار هزاره خود را به عنوان یک گروه فعال سیاسی در تحولات و مسایل سیاسی افغانستان تثبیت می‌کند و برای خود حق حضور در تصمیم‌گیری و سیاست‌گذاری برای مسایل کشور را قایل است و به کمتر از آن نیز قناعت نمی‌کند. پیش و به‌خصوص پس از آن فعالین و احزاب سیاسی هزاره نه از منظر سازمان و عملکرد و نه از منظر نتایج و دستاورد نتوانستند به وظیفۀ موردانتظار از خویش به عنوان یک نهاد سیاسی و یک فعال حزبی که از هزاره‌ها نمایندگی می‌کنند عمل کنند و حتی در یک حالت حداقلی نیز نتوانستند دستاوردهای حزب وحدتِ شهید مزاری را حفظ و پاسداری کنند. بعد از حزب وحدتِ شهید مزاری فعالین و احزاب سیاسی هزاره به بازیگرانی عادی در صحنۀ تحولات سیاسی افغانستان بدل شدند که نام از قوم خود می‌بردند و نان برای خویش می‌خوردند و کار برای ارباب حکومت، قدرت و ثروت می‌کردند. ثبوت ناکامی احزاب هزارگی یکی رقابت شدید و حتی درگیری و تضاد داخلی آنها با یکدیگر بر سر مسایل مختلف، نزول شدید سطح توقعات و سطح کنشگری آنها به حضور صِرف و نمایشی در بدنۀ حکومت و در نهایت وضعیت به شدت نابسامان مردم هزاره است. احزاب سیاسی موجود هزاره کارنامۀ قابل دفاعی برای خود ندارند؛ چه از منظر سیاسی که به طور مطلق دور از حلقۀ تصمیم‌گیری و سیاست‌گذاری باقی ماندند. چه از منظر اداری که در مقابل مشکلات فراوان و محدودیت‌های گزافی که بر حضور هزاره‌ها در بدنۀ حکومت و دستگاه اداری کشور شکل گرفته بود نتوانستند به وظایف خود عمل کنند و در نهایت چه از منظر امنیتی که مناطق هزاره‌نشین چه در سطح کل کشور و چه در داخل پایتخت آسیب‌پذیرترین و پرتلفات‌ترین منطقه بوده است.

ساختار فردمحور احزاب قبلی هزاره

مشکل مهم و چالش بنیادین دیگری که در احزاب موجود هزاره به صورت عموم به چشم می‌خورد، عدم وجود ساختار سازمانی و رویۀ تصمیم‌گیری و سیاست‌سازیِ نهادینه و جمعی است و فعالیت یا انفعال آنها از یک‌سو و چگونگی مواجهۀ آنها با مسایل از سوی دیگر به یک شخص خاص به عنوان رهبر حزب معطوف و محدود بوده است. نکتۀ تأسف‌‌برانگیزتر این‌که رهبران احزاب هزارگی حتی نتوانسته‌اند دغدغۀ هزاره را در وجود خویش ایجاد کنند و آن را در اقدامات و کنش‌های خویش بازتاب دهند. انتظارات و توقعات از یک «رهبر» یکی این است که بتواند اعضای گروه یا نهاد خویش را به تلاش و تکاپو وادارد و نیز دیگر اینکه سطح توقع اعضا از خویش و از جمع را به طور دایمی افزایش دهد. رهبران احزاب هزارگی نه‌تنها نتوانستند در قسمت اثربخشی بر مردم فعال و موفق باشند بلکه حتی خود سطح توقع بسیار نازلی از خود و نتایج کنش‌های خویش داشتند. رهبر در معنای دقیق کلمه واجد ویژگی‌های خاص و مترقی‌ای است که وجود آنها می‌تواند یک فعال سیاسی را از یک «سیاست‌مدار» به سطح یک «رهبر» ارتقاء دهد و فقدان آنها باعث می‌شود که گروه و جمع تحت نظر او به یک نهاد ناکام  بدل شود.

فلسفۀ وجودی تأسیس حزب شهروندان افغانستان

آنچه در بالا اشاره شد، که ابعاد و نمودهای مختلفی از ناکامی هزاره‌ها در عرصۀ کنش و بازیگری سیاسی به صورت عام و در عرصۀ حزب‌داری به صورت خاص بودند، اینگونه قابل ریشه‌یابی و تبیین است که فعالین سیاسی و مسیولین احزاب هزارگی ناشی از چند عامل و ویژگی چنین کارنامه ای را برای خویش و چنان نتایج و وضعیتی را برای هزاره رقم زدند.

نخست اینکه فعالین سیاسی و حزبی هزاره آگاهی درست و درک عمیقی از فعالیت حزبی نداشته اند. اینکه حزب اصولاً به چه معناست؟ به چه شکل باید سازمان یابد؟ چه اهدافی را میتوان از طریق حزب جستجو کرد؟ و مسایل مختلف و مهم دیگری از این قبیل راهی به درک حزب داران هزاره نیافته بوده. دوم اینکه آنها در جستجوی منافع و آنهم به صورت فردی و حزبی بودند نه ارزشها و اهداف کلان هزاره. سوم اینکه آنها از بطن شرایطی برخاسته بودند که سقف خواسته ها و تمنیات‌شان بسیار کوتاه و محدود بوده. چهارم اینکه آنها از توانمندیهای به روز برای فعالیت هر چه گسترده‌تر و هر چه مفیدتر در قالب یک حزب سیاسی برخوردار نبودند.

در این میان مهمترین نکتۀ تمایزبخش به عنوان فلسفۀ وجودی حزب شهروندان افغانستان این خواهد بود که بتواند رویکرد جدیدی را در فضای عمومی و برای ادارۀ امور عمومی و کشورداری افغانستان ارایه کند. این رویکرد جدید که مستلزم گذار از رویکرد رایج اما ناکارآمد «سیاست» است، معطوف به امر «حکومتداری» است. در واقع ادارۀ امور عمومی یک کشور یا «کشورداری» را می‌توان در قالب دو رویکرد «سیاست» و «حکومتداری» از یکدیگر تفکیک کرد. سیاست رویکردی است که اخلاق جایی در آن ندارد. منفعت حاکم بر اذهان و اعمال همه است. جنس یا ماهیت تعامل و رابطه میان بازیگران و کنشگران عرصۀ عمومی رقابت شدید و حتی خصومت است. در تصمیمات و سیاستگذاری‌ها به ویژگی «پایداربودنِ» تصمیمات و شرایط ناشی از آن تصمیمات هیچ توجه و پای‌بندی ندارد و همه چیز را برای خود و نه دیگران و نه آیندگان می‌خواهد. در مقابل، رویکرد «حکومتداری» یک رویکرد اخلاقی و انسانی است. جستجوی منافع فردی فقط برای خود جای خود را به تلاش برای توزیع عادلانۀ منابع میان همۀ شهروندان می‌دهد. جنس و ماهیت تعامل کنشگران و فعالان عرصۀ عمومی کشور از نوع «همکاری» است. تصمیمات و سیاست‌های اتخاذشده در این رویکرد به شدت بر ویژگی «پایداربودن» شرایط و منابع توجه می‌کند و دیگران یا تمامی شهروندان چه حاضران و چه آیندگان در کانون تصمیمات و سیاستها هستند. به طور خلاصه رویکرد «سیاست» یک رویکرد غیراخلاقی و مهمتر از آن نابودکنندۀ منابع و شرایط است. رویکرد «سیاست» به امر کشورداری نه تنها نابودکنندۀ منابع و شرایط است، بلکه فراتر از آن و مهم‌تر از آن نابودکنندۀ اخلاق و زایل‌کنندۀ انسانیت است. رویکرد «حکومتداری» اما یک رویکرد اخلاقی به امر کشورداری و مدیریت امور و فضای عمومی کشور است و حاکمیتِ آن در هر سرزمین و کشوری باعث تحولات مثبت و پیامدهای سازنده در ابعاد و عرصه‌های مختلف بوده است. تلاش برای حاکمیت چنین رویکردی در افغانستان هم در مرحلۀ تأسیس و معرفی و هم در مراحل بعدیِ اجرا را می‌توان به عنوان مهم‌ترین فلسفۀ وجودی حزب شهروندان افغانستان دانست. چرا که درک چنین تفاوتی و مفهوم‌سازی مسألۀ «کشورداری» و تفکیک آن به دو رویکرد «سیاستمداری» و «حکومتداری» قابل برخاستن و تولید تنها از یک جمع و فضای فکری و آکادمیک است. نکتۀ مهمِ دیگر اینکه چنین تلاشی برای گذار از رویکرد «سیاست» و پیامدهای تباه‌کنندۀ آن به رویکرد «حکومتداری» که می‌تواند روزنۀ نویدبخش و امیدوارکننده‌ای باز کند، از جمع و نهادی انتظار می‌رود که در یک فضای ذهنیِ اخلاقی و انسانی قرار داشته باشد و در جستجوی تثبیت وضعیت شهروندی برای تمام انسان‌های ساکن سرزمین افغانستان باشد. حزب شهروندان افغانستان متشکل از جمعی از نخبگان فکری افغانستان و نیز جمعی از دغدغه‌مندان اخلاقی و انسانی‌بودن فضای عمومی افغانستان است که از یکسو تلاش می‌کند امر کشورداری یک تحول چشمگیر و مثبت را به خود ببیند و از سوی دیگر دغدغۀ این را دارد که فضای عمومی کشور دارای روح و ماهیت اخلاقی و انسانی باشد. در صورت غیبت ادامه‌دار این دو امر و تداوم سیاست غیراخلاقیِ جاری در کشور شاید دور نباشد زمان و شرایطی که ساکنین این سرزمین به بن‌بست عملی در مقابل خویش گرفتار آمده و پس از تباهی اخلاق و انسانیت در نهایت شاهد سقوط کشور باشیم. بنیان‌گذاران حزب شهروندان افغانستان با دو دغدغۀ «اندیشمندانه کشورداری کردن» و «اخلاقی اداره کردن جامعه و فضای عمومی» در پی این هستند که الگوی جدیدی از حزب‌داری و فعالیت سیاسی برای کشور و جامعۀ افغانستان ارایه کنند.