Afghanistan Citizens Party

During the half-century of conflict and instability in Afghanistan, dialogue has not been officially recognized as a political action, as the Taliban, for instance, do not accept this logic. The dominant approach in Afghan politics has been military solutions and the use of violence, with instances of attention to dialogue considered secondary and based on military facts. This is even though, internally, the roots of the conflict lie in a lack of mutual understanding, contradictions in perspectives on national interests, national identity, the type of political system, power distribution, official languages, and cultural heritage, among other factors.
In this context, the Civic Party organized the international conference “Efficient Political System and Sustainable Peace” to shift the focus from dialogue being a peripheral matter to a central theme, emphasizing the importance of language and dialogue, and altering the position of dialogue from a secondary issue to a central one.
Recent political and military developments in the country indicate that movements, parties, and political circles excel in pursuing war and armed struggle but have been ineffective in the realm of dialogue, argumentation, and negotiation. The fate of successful and stable societies demonstrates that by employing the logic of dialogue, they have addressed the roots of war and found ways to achieve peace. Based on this perspective, the The Afghanistan citizen party does not consider dialogue and conversation as secondary or additional; instead, it recognizes dialogue as the primary political action.
In its first significant political initiative, rather than following the conventional path of political activism, the Civic Party prioritizes dialogue among political elites, intellectuals, and researchers as the focal point.
The organization of the international conference “Efficient Political System and Sustainable Peace,” attended by prominent figures in the country, is considered a promising start in this field. The Afghanistan citizen party is determined to continue the path of dialogue to resolve differences at the negotiation table instead of the battlefield, using the power of the pen rather than bullets with strength and decisiveness. Therefore, it invites all intellectuals and educated individuals in the country who understand the importance of dialogue to collaborate and cooperate in opening a new path to unravel the country’s dilemmas.
The political impasse in the country, economic crises, the influx of migrants, and the trend of fleeing the country are all consequences of the Taliban’s rejection of the logic of dialogue. Let us not forget that if the opportunity for dialogue and understanding is lost, the danger of a return to internal conflict in the country looms

در طول نیم قرن منازعه و بی ثباتی افغانستان، گفت‌وگو به عنوان کنش سیاسی به رسمیت شناخته نشده است، چنانکه طالبان نیز این منطق را قبول ندارند. راه حل‌ نظامی و اعمال خشونت، منطق مسلط تعامل در سیاست افغانستان بوده و در مواردی که به گفت‌وگو توجه شده است به عنوان امر درجه دوم و مبتنی بر فکت‌های نظامی بوده است. این در حالی است که منازعه از منظر داخلی ریشه در عدم درک متقابل و تضاد دیدگاه‌ها و برداشت‌ها از منافع ملی، هویت ملی، نوع نظام سیاسی، توزیع قدرت، زبان‌های رسمی، میراث تمدنی و جز آن داشته است. از این رو حزب شهروندان در راستای توجه به عنصر زبان و دیالوگ و تغییر جایگاه منطق گفت‌وگو از یک امر حاشیه‌ای به موضوع محوری، کنفرانس بین المللی « نظام سیاسی کارآمد و صلح پایدار» را برگزار کرد.
تحولات سیاسی و نظامی یک سده اخیر کشور نشان می‌دهد که جریان‌ها، احزاب و حلقات سیاسی در پیش‌برد امر جنگ و مبارزه مسلحانه مهارت دارند ولی در عرصه گفت‌وگو، استدلال و مفاهمه ناتوان بوده‌اند. سرگذشت جوامع موفق و با ثبات نشان می‌دهد که با استفاده از منطق گفت‌وگو ریشه‌های جنگ و راه‌های دست‌یابی به صلح را بدست آورده‌اند. بر این اساس حزب شهروندان به گفت‌وگو و دیالوگ فرعی و حاشیه‌ای ندارد بلکه دیالوگ را به مثابه کنش اصلی سیاسی به رسمیت می‌شناسد. بر همین مبنا در نخستین اقدام سیاسی مهم خود بجای پیمودن مسیر متداول کنش‌گری سیاسی، دیالوگ بین نخبگان سیاسی، اندیشمندان و پژوهشگران را مطمح نظر قرار داد.
برگزاری کنفرانس بین المللی «نظام سیاسی کارآمد و صلح پایدار» که با حضور شخصیت‌های مطرح کشور صورت گرفت، آغاز نوید‌بخش در این زمینه محسوب می‌شود. حزب شهروندان مصمم است که مسیر دیالوگ برای حل و فصل اختلاف نظر‌ها در میز گفت‌وگو بجای میدان جنگ و با جوهر قلم بجای گلوله با قدرت و قاطعیت ادامه دهد. از این رو از همه نخبگان و تحصیل کردگان کشور که اهمیت گفت‌وگو را درک می‌کنند دعوت به همکاری و همیاری می‌کند تا مسیر نو برای بازکردن گره معضل کشور گشوده شود. انسداد سیاسی پیش‌امده در کشور، بحران اقتصادی، سیل مهاجرت و فرار از کشور همه ناشی از آن است که طالبان به منطق گفت‌وگو پشت کرده‌اند. فراموش نکنیم که اگر فرصت گفت‌وگو و مفاهمه از بین برود خطر بازگشت جنگ داخلی کشور را تهدید می‌کند.

The political history of Afghanistan has been marked by a series of power struggles that have led to the loss of stability and sustainable political order in past centuries. The country has struggled to establish an efficient and accountable political system, resulting in the formation of failed political systems that have played a significant role in their own collapse. Instead of being a source of stability and security, the political system in Afghanistan has been a primary factor in unrest and instability. The failure of political systems in Afghanistan has resulted in social turmoil within the country and placed a burden on the global community.

The continuous crisis in Afghanistan can be attributed to various factors, with the nature of political systems in the country being one of the most significant. Throughout its history, Afghanistan has experienced various forms of government, including the semi-constitutional monarchy of Amanullah, the constitutional monarchy of the ۱۹۶۰s, the Republic of Daoud Khan, the People’s Democratic Republic, the Islamic government, the Islamic Emirate, and the centralized Islamic Republic government from ۲۰۰۰ to ۲۰۲۱. However, none of these political systems have been able to establish a stable and effective governance. Thus, while the country’s political history is marked by a series of different political systems, none has succeeded in creating a stable and efficient political order, from the semi-constitutional monarchy of Amanullah to the centralized Islamic Republic in ۲۰۰۰.
The unexpected collapse of the republic and the renewed rule of the Taliban terrorist group have deepened the crisis in Afghanistan more than ever before. Here, there are two potential paths for the future of Afghanistan: the continuation of past mistakes, which poses a threat to the country and the world, or learning from past failures and addressing historical gaps and shortages by exploring possible solutions. This solution cannot be achieved solely by waiting for change; rather, it requires the thoughtful consideration of scholars and policymakers in the political arena.
The Afghan Citizens’ Party deemed it necessary to engage in dialogue with pundit in the political arena to formulate an effective strategy for the political system. Through this process, the party concluded that the current political deadlock necessitates an international conference to discuss the type of political system required in the country. This conference should involve the participation of all political and ethnic factions, as well as domestic and international experts, free from political pressures and ethnic or religious biases, to seek suitable solutions for the current conditions in the country.
To this end, the one-day conference on “Efficient Political System and Sustainable Peace in Afghanistan” was hosted by the Afghan Citizens’ Party in collaboration with the University of Dusseldorf in Germany. The conference received positive reception from intellectuals and was held on December ۹th with the maximum participation of invited guests from various countries. The conference was organized into four scholarly sessions that logically examined and comprehensively discussed the systematization from its fundamental layers, addressing various aspects related to the political system.

opening ceremony
The opening ceremony of the conference on an efficient political system and sustainable peace in Afghanistan began at ۹:۳۰ in the morning with the recitation of the Holy Quran by Mr. Alizadeh. Subsequently, the national anthem of the country was played, and then Mr. Shirmohammad Entezar, an active member of the Cultural Committee of the Citizens’ Party and the Master of International Relations, introduced the four sessions as the general executive of the conference.
The opening speech of the conference was delivered by Dr. Ershad, a professor at the University of Bucharest and the head of the Citizens’ Party of Afghanistan. The head of the Citizens’ Party, in the beginning, expressed gratitude for the presence of political and cultural elites, supporters of the Citizens’ Party of Afghanistan, and all the guests present at the session. He explained the necessity of holding the conference and stated that, to overcome the current situation, theoretically, three assumptions could exist: a system based on the use of force and individual or national dictatorship, a system based on deception and deceit of others, and a system based on the rights of individuals and citizens of Afghanistan.
He emphasized that sustainable peace comes into existence when the third type of system is prioritized in the political agenda of Afghan society. This political system is based on the latest theories of justice and is oriented towards fairness, which can guide us towards sustainable peace.

Session One: The Origin and Foundation of the Political System
The first theme of the speeches encompassed the discussion of examining the origin and nature of the political system, with a focus on the religious and secular nature of the system. The exploration of popular and modern legitimacies in comparison to traditional legitimacies constituted another topic in this section of the conference. Dr. Mohammad Hossein Kholosi the head of the Cultural Committee of the party, served as the academic secretary of the first session. He identified the differences between two types of legitimacy based on citizenship rights and legitimacy based on religious and tribal aristocracy. Based on this framework, he invited experts in this field to present their speeches.

Dr. Mohammad Nazif Shahranji, a professor at Indiana University in the United States, was the first speaker of this session. He mentioned ethnocentrism, the lack of accountability, and an instrumental approach to power as significant societal issues in Afghanistan and emphasized the importance of cultural and political reform to overcome the current situation. Professor Shahranji explained that incorrect political culture has led to the destruction of Afghanistan. He identified four types of political cultures, including individualism, authoritarianism, religious orientation, and political dependency, as contributors to the country’s decay and destruction.
He added that to move beyond the crisis of systematization, Afghanistan needs to shift from individualism to value orientation, transforming the people’s status from subjects to citizens. Shahranji highlighted the necessity of cultural and political transformation for the country to move forward.
Dr. Andisheh, the ambassador of Afghanistan in Geneva, was the second speaker of this session, inviting attendees to pay attention to the tangible realities of society and emphasizing the pragmatic dimensions of systemization. Dr. Andisheh characterized the current governance as monopolistic and illegitimate, highlighting the most significant reality of the country as the lack of legitimacy in the political system. Dr. Andisheh explained his pragmatic approach, stating that the architects of the past shape the future.
Mrs. Anarkaili Hunaryar, was the third speaker in this session. She reviewed the challenging situation of women in Afghan society, emphasizing that her experiences as a woman and as a religious minority reflect various constraints in Afghanistan that have existed even before the Taliban era. Another focal point of Mrs. Anarkaili’s remarks was political cohesion, which has gained heightened importance in the current situation. Avoiding division and preserving national unity are crucial for achieving larger goals.
The last speaker in the first session was Dr. Mohammad Javad Salehi, who reviewed the process of achieving sustainable peace in the modern era. In his remarks, he considered rationality and scientism crucial in attaining peace and emphasized, “Just as building industries such as airplanes, cars, and missiles is not possible without knowledge, system-building is also impossible without experimental knowledge.” Salehi explicitly regarded secularism as important in system-building and pointed out that the interference of religion in the political sphere leads to the misuse of religion, making an efficient political system and sustainable peace unattainable. Drawing on the experience of medieval Europe, Dr. Salehi condemned the interference of religion and the clerical establishment in the political arena as destructive
Session Two: Background and identical Examples (Positive or Negative) of Political System and Sustainable Peace.
Dr. Mohammad Bagher Zaki, a researcher at the University of Freiburg in Germany and a member of the Central Council of the Citizens’ Party, chaired the scientific session. In this session, Ms. Shokoria Barkazi delivered a speech. Ms. Barkazi expressed gratitude to the organizers of the session and explained the current situation in Afghanistan.
Professor Faiz Mohammad Jalal was another speaker in this section who, with a critical approach, reviewed the historical past of political systems. Professor Jalal explained that the most significant reason for the failure of specific political systems is the monopolistic nature of these systems. He clarified that this monopolistic tendency is not exclusive to a particular ethnicity but that other ethnicities and groups have also been entirely loyal to this monopoly in governance. He further continued that the title of a national hero should not be exclusive to one individual; instead, Afghanistan, like some neighboring countries, can have multiple national heroes from all ethnicities in the country.
The last speaker in this section was General Reza Amini, a member of the Central Council of the Citizens’ Party. Drawing on his own experiences and based on the policies of past systems, General Amini spoke briefly about the crises of system-building in the historical context, especially during the republican era.

Session Three: The Nature of the Political System and Sustainable Peace.
In the third session, Dr. Akbari, a member of the Central Council of the Citizens’ Party of Afghanistan, chaired the session. In this session, short and recorded speeches by two foreign guests were broadcast. Dr. Michael Rubin, a senior fellow at the Enterprise Institute in the United States, expressed that the Taliban are not the future of Afghanistan, and the future of Afghanistan belongs to all the people of this country. All the people of Afghanistan, from all ethnic groups, should play a role in the future of Afghanistan. Mr. Nicholas Kay, former British ambassador to Afghanistan, welcomed the holding of the conference. He emphasized that for the construction of Afghanistan, all ethnicities in Afghanistan and their differences should be respected. He added that he supports all political movements that work towards building such an Afghanistan.
Another speaker in this session was Dr. Masoud Tarshtwal, a university professor and a researcher on peace and conflict in Afghanistan. Dr. Tarshtwal emphasized the indigenous model of conflict resolution in Afghanistan and highlighted the importance of localizing conflict resolution solutions. Mr. Tarshtwal added that Afghanistan is facing a crisis of legitimacy, and national dialogue can serve as a solution to end conflicts in Afghanistan and move beyond this problem.
Another speaker in this session was Dr. Najafi, who spoke based on his experiences during the era of the communist government. Najafi pointed out that international governments in the Loya Jirga era supported the constitutional parliamentary system, but the spectrum of tribalism opposed and rejected the power of this type of system in Afghanistan. As a result, they withdrew from the Loya Jirga’s agenda. Najafi emphasized widespread approaches and avoiding ethnic and religious biases.

Session Four: The Structure of the Political System and Sustainable Peace in Afghanistan.In this session, the most serious discussion of the day was about the political system. The first speaker in this section was Dr. Abbas Baser, the former Minister of Higher Education of Afghanistan. Dr. Baser explained that federalism, as a political system, can address the problems of Afghanistan. According to Mr. Baser, centralized structures in Afghanistan do not provide solutions. Mr. Baser added that when talking about a centralized or decentralized system, everyone agrees that a decentralized system can be proposed as a political system for the future of Afghanistan. He noted that the Islamic Unity Party declared federalism as a solution to system-building in Afghanistan in the early ۱۹۷۰s for this purpose.

Professor Turdikhel Mimanegi was another speaker in this section, emphasizing comprehensive decentralization in Afghan society. He pointed out that the level of suppression and authoritarianism in Afghanistan is such that political decentralization alone cannot be a solution. Cultural and identity decentralization, similar to political decentralization, is crucial. He spoke from his experience as an Uzbek, stating that ethnic identity and the Uzbek language have always been suppressed. Professor Mimnegi found the rejection of federalism by some ethnicities puzzling and unacceptable, emphasizing that if federalism is considered properly and in line with the existing realities, it can be a suitable solution for system-building in Afghanistan. He added that if the ethnic groups of Afghanistan do not take steps to solve their problems, they will not escape the current situation. According to him, since tribalism took the place of modern governance, Afghanistan has not experienced a day without war.

Dr. Shafiq Shafaq was another speaker in this session who discussed the strategy of combating discrimination and avoiding ethnicity and localism. He emphasized that in the fight against discrimination and ethnicity, it is necessary for everyone to first free themselves from ethnicity and localism. Professor Shafiq emphasized national cohesion, which is achieved through equality and respect for differences.
The last speaker in this section was Haji Alizadeh from the United States, who emphasized the necessity of scholarly dialogues and called for the establishment of representation for the Citizens’ Party in the United States.

summarized

Dr. Mazhar Khawari, a professor at the University of Dortmund in Germany and a member of the Central Council of the Citizens’ Party, summarized the discussions at the end. He noted that the presentations, especially the dialogues between speakers and participants, although showing aspects of frustration, indicate a broad reception and the presentation of various ideas about the political system. Hope and cohesion are essential components of the future, and from the series of speeches, power decentralization is also considered important.
Resolution
The final resolution was read by Mr. Owhadi during the conference, and this resolution, consisting of eleven clauses, has been formulated to emphasize the legitimacy of the popular system, the non-recognition of the current situation, and the rejection of any system based on domination. It also underscores the international community’s attention to the status of women
In this resolution, it is stated that a political system is not a sacred entity to be imposed on society through romantic and ideological perspectives. A political system is designed as a rational construct for the collective intelligence of societies to respond to their needs and may vary with different historical conditions. The efficiency of such a system is also highlighted in the resolution: an efficient political system is one that, in principle, is based on citizenship principles, social justice, freedom and equality, tolerance, and the rule of law. Structurally, it is non-centralized, recognizes power as rotational, and is based on election mechanisms. An efficient political system is one where the fundamental rights of the people are respected, regardless of national, religious, gender, or other issues. The political system is obliged to ensure these rights, and ultimately, an efficient political system is one in which decision-making power in the system is distributed both horizontally and vertically, with decision-making competence distributed at all levels
The conference concluded with a collective group photo taken in the end
Cultural Committee of the Citizens’ Party of Afghanistan

تاریخ سیاسی در افغانستان با یک سلسله جنگ قدرت مشخص شده‌ که منجر به فقدان ثبات و نظم سیاسی پایدار در قرون گذشته گردیده‌است. این کشور تاکنون نتوانسته‌است یک نظام سیاسی کارآمد و پاسخگو ایجاد کند و این امر، در نتیجه منجر به شکل‌گیری نظام‌های سیاسی ورشکسته‌ای شده‌است که خود نقش مهمی در فروپاشی این نظام‌ها ایفا کرده‌اند. نظام سیاسی در افغانستان به جای این‌که حافظ ثبات و امنیت باشد، عامل اصلی بی‌نظمی‌ها و بی‌ثباتی‌ها بوده‌است. ورشکستگی نظام‌های سیاسی در افغانستان منجر به هرج‌و‌مرج اجتماعی در داخل کشور و باری بر دوش جامعه جهانی شده‌است.

وجود بحران مستمر در افغانستان را می‌توان به عوامل مختلفی نسبت داد؛ اما ماهیت نظام‌های سیاسی در این کشور یکی از مهم‌ترین آن‌هاست. افغانستان در طول تاریخ خود اشکال مختلف حکومت را تجربه کرده‌است، از جمله سلطنت نیمه مشروطه امانی، سلطنت مشروطه دهه دموکراسی، جمهوری داوود خان، جمهوری دموکراتیک خلق، حکومت اسلامی، امارت اسلامی و حکومت متمرکز جمهوری اسلامی افغانستان از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۱؛ اما هیچیک از این نظام‌های سیاسی نتوانسته‌اند نظم سیاسی پایدار دراین کشور را ایجاد کنند. به این ترتیب در حالی که تاریخ سیاسی کشور با مجموعه‌ای از نظام‌های سیاسی مختلف مشخص شده، هیچ‌یک در ایجاد یک حکومت باثبات و کارآمد موفق نبوده‌است. از سلطنت نیمه مشروطه امانی گرفته تا جمهوری اسلامی متمرکز در سال ۲۰۰۰، هیچ‌کدام نتوانسته‌ یک نظم سیاسی پایدار ایجاد کند.

فروپاشی غیر منتظره جمهوریت و حاکمیت مجدد گروه تروریستی طالبان، این بحران را بیش از گذشته عمیق تر نموده است. در اینجا دو مسیر بالقوه برای آینده افغانستان وجود دارد: تداوم اشتباهات گذشته که تهدیدی برای کشور و جهان است، یا درس گرفتن از شکست‌های گذشته و رفع کاستی‌های تاریخی با بررسی از راه حل های ممکن. این راه حل را نمی‌توان تنها با انتظار برای تغییر انجام داد؛ بلکه نیازمند تفکر استادان و صاحب‌نظران عرصه سیاست است.  

حزب شهروندان افغانستان، برای تدوین راهبرد موثر برای نظام سیاسی، لازم دید با صاحب نظران حوزه سیاست گفتگو صورت بگیرد تا با این کار بتوان نقشه راه آینده نظام سیاسی افغانستان را پیدا کرد. به این ترتیب ما در حزب شهروندان به این نتیجه رسیدیم که بن‌بست سیاسی کنونی یک نشست بین‌المللی را برای بحث در مورد نوع نظام سیاسی مورد نیاز در کشور ضروری می نماید؛ نشستی که در آن حضور همه جناح‌های سیاسی و قومی و کارشناسان داخلی و بین‌المللی بدون فشارهای سیاسی و جهت‌گیری‌های قومی و مذهبی به دنبال راه حل‌های مناسب برای شرایط موجود در کشور باشد. به همین منظور، کنفرانس یک روزه “نظام سیاسی کارآمد و صلح پایدار در افغانستان” به میزبانی حزب شهروندان افغانستان و همکاری دانشگاه دوسلدورف در کشور آلمان برگزار گردید. این کنفرانس که بتاریخ نهم دسامبر سال جاری با مشارکت حداکثری مدعوین از کشورهای مختلف مواجه گردید، مورد ستقبال اصحاب فکر و اندیشه واقع شد.  این کنفرانس در چهار نشست علمی  تنظیم گردیده بود که با ترتیب منطقی عناوین، نظام سازی را از لایه های زیرین آن مورد بررسی قرار داده و به صورت هرچه جامع تر،  مباحث مربوط به نظام سازی مورد کنکاش قرار گرفت.

افتتاحیه

افتتاحیه کنفرانس نظام سیاسی کارآمد و صلح پایدار در افغانستان در ساعت نه و سی دقیقه صبح با قرایت قرآن عظیم الشأن توسط جناب علیزاده آغاز گردید. سپس سرود ملی کشور پخش شد و در ادامه جناب شیرمحمد انتظار عضو فعال کمیته فرهنگی حزب شهروندان و ماستر روابط بین الملل به عنوان مجری عمومی کنفرانس، نشست های چهارگانه را معرفی نمود. سخنرانی افتتاحیه کنفرانس را دکتر ارشاد استاد دانشگاه بخارست و ریاست جزب شهروندان افغانستان ارایه نمود. رییس حزب شهروندان در ابتدا، از حضور نخبگان سیاسی و فرهنگی، هواداران حزب شهروندان افغانستان و تمام مهمانان حاضر در جلسه سپاسگزاری نمود. ایشان ضرورت برگزاری کنفرانس را توضیح داد و در ادامه بیان نمود که برای عبور از وضعیت موجود، حسب الفرض سه فرض می تواند وجود داشته باشد؛ نظام سازی بر مبنای زور و استبداد فردی یا قومی، نظام سازی بر مبنای تزویر و فریب دیگران و نظام سازی مبتنی بر حقوق افراد و شهروندان افغانستان. صلح پایدار زمانی بوجود می آید که نوع سومی از نظام سازی در دستور کار جامعه سیاسی افغانستان قرار بگیرد. این نوع از نظام سیاسی مبتنی بر جدیدترین نظریه های سیاسی عدالت محور و انصاف گرا است که می تواند ما را به صلح پایدار رهنمون نماید.

نشست نخست:  خاستگاه و مبنای نظام سیاسی 

نخستین محور سخنرانی ها بحث از بررسی خاستگاه و ماهیت نظام سیاسی را در بر میگرفت که ماهیت دینی، سکولاریستی نظام را مورد توجه قرار می‌داد. بررسی از مشروعیت های مردمی و مدرن در قبال مشروعیت های سنتی از دیگر مباحث این بخش از کنفرانس را تشکیل میداد. دکتر محمد حسین خلوصی رییس کمیته فرهنگی حزب، دبیر علمی نشست نخست را به عهده داشت. او میان دو نوع از مشروعیت مبتنی بر حقوق شهروندی و مشروعیت مبتنی بر آریستوکراسی دینی و قبیله‌ای تفاوت قایل گردید و مبتنی بر این طرح مساله، از کارشناسان‌ این حوزه دعوت نمود تا سخنرانی های خویش را ارایه نمایند.

 دکتر محمد نظیف شهرانی استاد دانشگاه اندیانای آمریکا، سخنران نخست این مرحله از نشست بود. او محلی گرایی، عدم شایسته سالاری و نگاه ابزاری به قدرت را از نابسامانی های مهم جامعه افغانستان نام برد و برای برون رفت از وضعیت موجود اصلاح فرهنگ سیاسی را مهم عنوان نمود. پروفیسور شهرانی، توضیح داد که فرهنگ سیاسی نادرست باعث ویرانی افغانستان گردیده است. وی همچنان چهار نوع فرهنگ سیاسی که شامل فرد محوری، تفوق طلبی، دین‌داری و وابستگی سیاسی می‌شوند، را باعث تباهی و ویرانی کشور برشمرد؛ و برای برون رفت از بحران نظام سازی افزود، که افغانستان باید از فرد محوری به ارزش محوری تغییر کند و حالت مردم از رعیت بودن به شهروند بودن مبدل گردد.

دکتر نصیراحمد اندیشه سفیر افغانستان در جنوا سخنران دوم این نشست بود که توجه حاضران را به واقعیت های عینی جامعه دعوت نمود و بر ابعاد پراگماتیستی نظام سازی تاکید کرد. دکتر اندیشه حاکمیت موجود در افغانستان را انحصاری و اساساً نامشروع گفته، مهمترین واقعیت موجود در کشور را نبود مشروعیت در نظام سیاسی عنوان نمود. او رویکرد پراگماتیستی خود را چنین توضیح داد که سازندگان گذشته، آینده را می سازند.

     بانو انارکیلی هنریار سخنران سوم این نشست بود او وضعیت رقت انگیز زنان در جامعه افغانستان را مورد بررسی قرار داد و تاکید نمود که تجربه او به عنوان یک زن و هم‌چون یک اقلیت مذهبی دراین کشور، نشان دهنده انواع از محدودیت ها برای زنان در افغانستان است که حتی در زمان های پیش از طالبان نیز وجود داشته است. انسجام سیاسی از دیگر سخنان مورد تاکید خانم هنریار بود که در وضعیت موجود اهتمام مضاعف پیدا نموده است. پرهیز از تفرقه و حفظ وحدت ملی برای دستیابی به اهداف بزگتر مهم می‌باشد.

آخرین سخنران بخش نخست دکتر محمد جواد صالحی بود که فرایند صلح پایدار در عصر مدرن را بررسی نمود. ایشان در صحبت های خود عقلانیت و علم گرایی را در رسیدن به صلح مهم تلقی نموده تاکید کرد: همان‌گونه که ساختن صنایع چون هواپیما، موتر و موشک بدون علم امکان پذیر نیست، نظام سازی نیز بدون دانش تجربی امکان نا پذیر است. صالحی به طور مشخص سکولاریسم را در نظام سازی مهم تلقی نمود و خاطر نشان کرد که دخالت دین در عرصه سیاسی هم موجب سوءاستفاده از دین می گردد وهم نظام سیاسی کارآمد و صلح پایدار را دور از دسترس قرار می دهد. دکتر صالحی مبتنی بر تجربه اروپای عصر قرون وسطی دخالت دین و دستگاه روحانیت را در عرصه سیاسی ویرانگر تلفی نمود.

نشست دوم: پیشینه و نمونه های عینی (ایجابی یا سلبی) نظام سیاسی و صلح پایدار 

دبیر علمی این نشست را دکتر محمدباقر ذکی پژوهشگر دانشگاه فرایبورگ آلمان و عضو شورای مرکزی حزب شهروندان به عهده داشت. در این نشست ابتدا بانو شکریه بارکزی نماینده اسبق مردم در پارلمان و سفیر پیشین افغانستان در ناروی سحنرانی نمود. خانم بارکزی از برگزارکنندگان نشست ابراز قدردانی نموده و وضعیت موجود در افغانستان را توضیح داد. او نیز همدیگر پذیری همه اقوام افغانستان در برابری گروه تروریستی طالبان که به هیچ وجه از قوم خاصی نمایندگی نمیکنند را شرط ثبات پایدار و آینده درخشان این سرزمین دانست.

 استاد فیض محمد جلال از دیگر سخنرانان این بخش بود که با رویکرد آسیب شناسانه، گذشته تاریخی نظام های سیاسی را برسی کرد. استاد جلال توضیح داد که مهم ترین دلیل ناکامی نظام های سیاسی خاصیت انحصارگرایی این نظام ها است و این انحصارگرایی تنها مربوط به یک قومیت حاکم نیست بلکه قومیت های دیگر و گروه های دیگر نیز در دولت سازی به این انحصار کاملا وفادار بوده اند. او چنین ادامه داد که عنوان قهرمان ملی نباید منحصر به یک فرد باشد بلکه افغانستان همانند برخی از کشور های همسایه می تواند چندین قهرمان ملی از تمام اقوام کشور داشته باشد.

آخرین سخنران این قسمت، جنرال رضا امینی عضو شورای مرکزی حزب شهروندان افغانستان بود که مبتنی بر تجارب خویش از نظام های گذشته و سیاستگذاری های این نظام ها صحبت نمود. وی نیز به صورت مختصر بحران نظام سازی در ادوار تاریخی خصوصا دوره جمهوریت را توضیح داد. 

نشست سوم: ماهیت نظام سیاسی و صلح پایدار 

در نشست سوم، گردانندگی نشست را دکتر اکبری عضو شورای مرکزی حزب شهروندان افغانستان به عهده داشت. در این نشست ابتدا سخنرانی ها کوتاه و ضبط شده  دو مهمان خارجی کنفرانس پخش گردید: دکتر مایکل روبین عضو ارشد موسسه انترپرایز از آمریکا اظهار نمود که طالبان آینده افغانستان نیستند و آینده افغانستان متعلق به همه مردم این کشور است. تمام مردم افغانستان از همه گروه های قومی باید در آینده افغانستان نقش داشته باشند. آقای نیکلاس کی سفیر پیشین بریتانیا در افغانستان استقبال از برگزاری نشست، خاطر نشان کرد که برای ساخت افغانستان تمام اقوام این کشور و تفاوت ها بایست مورد احترام قرار بگیرد؛ وی افزود که از تمام جریان های سیاسی که به ساخت چنین افغانستانی اقدام نمایند، حمایت می نماید.  

سخنران دیگر این نشست دکتر مسعود ترشت وال، استاد دانشگاه و پژوهشگر صلح و منازعه افغانستان بود. آقای ترشت وال بر مدل بومی حل منازعه در افغانستان تاکید نمود و بومی سازی راه حل های منازعه را مهم عنوان نمود. ترشت‌وال افزود، افغانستان با بحران مشروعیت روبروست و برای بیرون رفت از این مشکل گفت‌وگوی ملی می‌تواند به عنوان یک راه حل برای پایان بخشیدن به منازعات افغانستان  باشد.

سخنران دیگر این نشست دکتر نجفی بود که وی هم مبتنی بر تجارب خویش در دوره جمهوریت صحبت نمود. نجفی خاطر نشان ساخت که دولت های بین المللی در لویه جرگه قانون اساسی نظام پارلمانی را حمایت می نمودند ولی طیف قبیله گرا بااتکا به قدرت این نوع از نظام سازی را در افغانستان انکار نموده‌  و در نتیجه از دستور کار لویه جرگه خارج نمودند. نجفی به رویکرد های فراگیر و بدور از تعصبات قومی و مذهبی تاکید کرد.

نشست چهارم: ساختار نظام سیاسی و صلح پایدار در افغانستان 

در این نشست جدی ترین بحث روز نظام سیاسی مورد گفتگو قرار گرفت. سخنران نخست این بخش دکتر عباس بصیر وزیر پبشین تحصیلات عالی افغانستان بود. دکتر بصیر توضیح داد که فدرالیزم به عنوان یک نظام سیاسی می‌تواند پاسخگوی مشکلات افغانستان باشد. به گفته آقای بصیر ساختارهای تمرکز گرا در افغانستان جواب نمی‌دهند. او هم‌چنان افزود وقتی صحبت از نظام متمرکز و غیرمتمرکز می‌شود همگی توافق دارند که نظام غیرمتمرکز می‌تواند به عنوان نظام سیاسی بدیل در آینده افغانستان مطرح شود. وی خاطرنشان نمود که حزب وحدت اسلامی به همین منظور در آغاز دهه هفتاد فدرالیسم را به عنوان راه حل نظام سازی در افغانستان عنوان نموده است.

 پروفیسور توردیقل میمنه گی از دیگر سخنرانان این بخش بود که بر تمرکز زدایی همه جانبه در جامعه افغانستان تاکید نمود. ایشان خاطر نشان نمود که سطح سرکوب و تمامیت‌خواهی در افغانستان به گونه ای است که تمرکززدایی سیاسی به تنهایی نمیتواند راه حل باشد. تمرکز زدایی فرهنگی و هویتی مانند تمرکززدایی در نظام‌ها مهم است. او از تجربه زیسته خود به عنوان یک اوزبیک سخن گفت و چنین عنوان نمود که هویت قومی و زبان ازبکی در افغانستان همواره مورد سرکوب بوده است. آقای میمنه گی فاصله گیری برخی از اقوام محکوم از الگوی فدرالیسم را غیر قابل قبول و تعجب آور خواند و در خاتمه خاطر نشان نمود که فدرالیسم اگر به درستی و متناسب با واقعیت های موجود در نظر گرفته شود راه حل مناسب برای نظام سازی در افغانستان است. وی افزود، اگر اقوام افغانستان برای مشکل‌ خود قدم برندارند، از وضعیت فعلی نجات پیدا نخواهند کرد. به باور ایشان از روزی که قبیله‌گرایی جای حکومت مدرن را گرفته‌است، افغانستان یک روز بدون‌ جنگ را سپری نکرده است.

دکتر شفیق الله شفیق از دیگر سخنرانان این نشست بود که نسبت به راهبرد مبارزه با تبعیض و پرهیز از قوم گرایی و محلی گرایی صحبت نمود. او را باور براین است که در مبارزه با تبعیض و قوم گرایی لازم است همگی خود را ابتدا از قوم گرایی و محلی گرایی پیراسته نماییم. استاد شفیق در بخشی دیگر از سخنانش بر انسجام ملی نیز تاکید نمود که از طریق برابری و احترام به تفاوت ها حاصل می‌گردد.

آخرین سخنران این بخش حاجی علیزاده از ایالات متحده آمریکا بود که از ضرورت گفتگو های علمی گفت و همچنین از ریاست و شورای مرکزی حزب شهروندان، راه‌اندازی نمایندگی این حزب در ایالات متحده را خواستار گردید.

جمع بندی

دکتر مظفر خاوری استاد دانشگاه دورتموند آلمان و عضو شورای مرکزی حزب شهروندان در خاتمه، مباحث ایراد شده را جمع بندی نمود. ایشان خاطر نشان نمود که مباحث ارایه شده؛ مخصوصا دیالوگ های مطرح شده میان سخنرانان و شرکت کنندگان اگرچه جلوه های از ناامیدی را نشان می دهد؛ اما استقبال وسیع و ارایه طرح های متعدد پیرامون نظام سیاسی نشانی از درستی کار دارد. امید و انسجام از مولفه های مهم در آینده است و از مجموعه سخنرانی سخنرانان، تمرکز زدایی از قدرت نیز مهم تلقی می گردد.

قطعنامه 

قطعنامه پایانی کنفرانس توسط آقای اوحدی قرایت گردید؛ این قطعنامه در یازده بند تدوین شده که در آن بر مشروعیت مردمی نظام، به رسمیت نشناختن وضعیت موجود در افغانستان و نیز توجه دادن محافل بین المللی به وضعیت زنان دراین کشور تاکید گردیده است.در این قطعنامه بیان شده است که نظام سیاسی یک امر قدسی نیست که با دیدگاه‌های رمانتیک و ایدیولوژیکی بر جامعه تحمیل شود؛ بلکه نظام سیاسی به عنوان مصنوع عقلانیت جمعی جوامع به منظور پاسخگویی به نیازمندیهای جامعه طراحی می‌گردد و ممکن است با شرایط مختلف تاریخی، فرق کند. همچنین در این قطعنامه به کارآمدی نظام نیز چنین توجه شده است: نظام سیاسی کارآمد نظامی است که از نظر اصول مبتنی بر اصول شهروندی، عدالت اجتماعی، آزادی و برابری، تساهل مدارا و حکومت قانون است، از نظر ساختار غیر متمرکز بوده و از نظر مکانیزم نیز قدرت را گردشی دانسته و مبتنی بر انتخابات می‌باشد. نظام سیاسی کارآمد، نظامی است که در آن حقوق اساسی مردم بدون توجه به مسایل قومی، مذهبی، جنسیتی و… احترام شده و نظام سیاسی، خود را مکلف به تامین این حقوق بداند و سرانجام اینکه نظام سیاسی کارآمد نظامی است که قدرت تصمیم‌گیری در نظام هم به صورت افقی و هم به صورت عمودی تقسیم شده و در همه سطوح صلاحیت تصمیم گیری توزیع شده باشد.

این کنفرانس در نهایت با چند قطعه عکس دسته جمعی به پایان رسید.

کمیته فرهنگی حزب شهروندان افغانستان

برگزاری کنفرانس بزرگ «نظام سیاسی کارآمد و صلح پایدار» از سوی حزب شهروندان افغانستان با حضور نخبگان سیاسی و اندیشمندان افغانستانی و خارجی، رویکرد جدید به موضوع ثبات در افغانستان محسوب می‌شود. بی‌تردید نوع نظام سیاسی و میزان کارآمدی و موثریت آن پیوند ناگسستنی با ثبات سیاسی و صلح پایدار دارد. ابتکار حزب شهروندان در گردهم‌آوری نخبگان کشور و کارشناسان خارجی صاحب نظر در مباحث افغانستان، نشان می‌دهد که کنشگری نسل تحصیل کرده با پشتوانه علمی و تحلیلی می‌تواند زاویه دید جدیدی را فراروی سیاست کشور بگشاید.
بی‌ثباتی سیاسی دوامدار افغانستان به عنوان یک پدیده سیاسی- اجتماعی معلول علل مختلف و چند جانبه است. یکی از مهمترین علل آن نظام‌های سیاسی ناکارآمد بوده است. نظام سیاسی که متناسب با شرایط اجتماعی، فرهنگی، جغرافیایی و جنسیتی کشور تعریف نباشد و نتواند از تمرکز قدرت، انحصار و فساد جلوگیری کند، ناکارآمد خواهد بود. نظام سیاسی که در آیینه آن تمام اقوام، مذاهب، گروه‌های اجتماعی و زبانی دیده نشود، نظام سیاسی ناکارآمد خواهد بود. نظام سیاسی ناکارآمد زمینه‌ساز واگرایی، تعمیق شکاف‌های اجتماعی و نهایتا بی ثباتی و فروپاشی بوده و خواهد بود.
حال که افغانستان در یک مرحله تلخ گذار قرار دارد و تلاش‌ها برای رهایی کشور از چنگال طالبان ادامه دارد، تمرکز نخبگان سیاسی و اندیشه‌ورزان بر نوع نظام سیاسی کارآمد، از اهمیت بالایی برخوردار است. تجربه پنج دهه اخیر نشان می‌دهد که کنشگران سیاسی در امر مبارزه با انحصار، استبداد و تجاوز خارجی کارنامه خوبی داشته‌اند اما برای فردای پیروزی و چگونگی اداره امور کشور معمولا فاقد طرح کارشناسی شده بوده‌اند. به همین دلیل در پگاه پیروزی و از سر ناگزیری به ساختارهای سیاسی تن داده‌اند که کارآمدی لازم را نداشته است. از این رو ابتکار حزب شهروندان در این مقطع، اقدام راهبردی محسوب می‌شود که به این خلاء اساسی پرداخته شده است. طبیعی است برگزاری این کنفرانس تنها شروع خوبی است و انتظار می‌رود این سلسله گفت‌وگوها در مقیاس و سطح وسیع‌تری تا رسیدن به نتیجه قابل قبول ادامه یابد.

بحران مداوم در عرصه سیاسی افغانستان ناشی از فقدان نظام سیاسی کارآمد است. در نبود نظم سیاسی مدرن که واقعیت‌های موجود افغانستان را بازتاب دهد، دستیابی به صلح پایدار امکان‌پذیر نیست. مبتنی بر این درک از بحران سیاسی افغانستان، حزب شهروندان افغانستان با همکاری دانشگاه دوسلدورف آلمان، در یک کنفرانس علمی از نخبگان سیاسی و فرهنگی دعوت نمود تا نقطه نظرات خود را پیرامون دستیابی به صلح پایدار از طریق معرفی یک نظام سیاسی کارآمد با همدیگر شریک نموده و گفتگوهای هدفمندی را آغاز نمایند.
اشتراک کنندگان این کنفرانس پس از بررسی ایده ها و نظریات سازنده همدیگر این موارد را به عنوان نکات مورد توافق اعلام می نمایند:
افغانستان و سیاست مربوط به افغانستان متعلق به همه آحاد جامعه است و هرگونه نظام سیاسی باید مبتنی بر مشروعیت مردمی بوده و بازتاب دهنده اراده ملی مردم افغانستان باشد.
نظام سیاسی یک امر قدسی نیست که با دیدگاههای رومانتیک و ایدیولوژیکی برجامعه تحمیل شود. نظام سیاسی به عنوان مصنوع عقلانیت جمعی جوامع به منظور پاسخگویی به نیازمندیهای جامعه طراحی می گردد و ممکن است با شرایط مختلف تاریخی، فرق کند.
بررسی همه جانبه جهات مثبت و منفی نظامهای سیاسی تجربه شده در افغانستان و عبرت گیری از آنها می تواند ما را در انتخاب نظام سیاسی کارامد در افغانستان کمک نماید.
نظام سیاسی کارآمد نظام است که واقعیتهای متکثر جامعه افغانستان را به رسمیت شناخته و سیاست را ملک مشاع همه شهروندان جامعه بداند.
نظامهای استبدادی اعم از استبداد دینی، قومی، ایدیولوژیکی و… یکی از بنیادی ترین مشکلات سیاسی در تاریخ افغانستان بوده است، وجود بحران مزمن، توسعه نیافتگی فقر و بی ثباتی سیاسی، شکاف و واگراییهای اجتماعی همه ریشه در نظامهای ناکارامد و مستبد داشته است.
نظام سیاسی امارتی- طالبانی که سرشار از دیدگاههای ایدیولوژیکی است، نه تنها کارامد نیست بلکه خود یکی از جلوه های جدی بحران و بن بست سیاسی است که توسط دستگاه استخبارات منطقه ی بر جامعه افغانستان تحمیل شده است و طبیعی است که خودش نیازمند راه حل می باشد.
نظام سیاسی که برایند اراده شهروندان جامعه باشد، نه تنها در بعد داخلی از مشروعیت و کارآمدی برخوردار است بلکه در بعد خارجی نیز ممد منافع بازیگران و کشورهای دوست افغانستان نیز می باشد.
نظام سیاسی کارآمد نظام است که از نظر اصول مبتنی براصل شهروندی، عدالت اجتماعی، آزادی و برابری، تساهل مدارا و حکومت قانون است از نظر ساختار غیر متمرکز بوده و از نظر میکانیزم نیز قدرت را گردشی دانسته و مبتنی بر انتخابات می باشد
نظام سیاسی کارامد به نظام اطلاق می شود که قدرت تصمیمگیری در نظام هم به صورت افقی و هم به صورت عمودی تقسیم شده و در همه سطوح صلاحیت تصمیم پخش می باشد.
نظام سیاسی کارامد، به نظام گفته می شود که در آن حقوق اساسی مردم بدون توجه به مسایل قومی، مذهبی، جنسیتی و… احترام شده و نظام سیاسی خود را مکلف به تأمین این حقوق بداند.
صلح پایدار فقط از طریق نظام کارآمد ممکن است و نظامهای غیر ناکارآمد خود عامل بحران در افغانستان می باشد.
ما برای عینی سازی شاخصه های نظام کارآمد تلاش کرده و برای توحید دیدگاههای سیاسی نخبگان کشور در این باب تلاش مستمرانه خواهیم نمود
والسلام

در پی تشدید حملات هدف‌مند علیه هزاره‌ها و شیعیان در نقاط مختلف کشور از جمله هرات، دفتر نمایندگی معاونت سازمان ملل در افغانستان (یونما)، خواستار تحقیق، پاسخگویی عاملان و افزایش اقدامات حفاظتی نسبت به جامعه شیعه و هزاره شده است. همچنین نخبگان سیاسی، رهبران احزاب ونهادهای مردمی نسبت به تداوم این وضعیت هشدار داده طالبان را مسیول تأمین امنیت مردم معرفی کرده‌اند. حملات هدف‌مند، قتل‌های مرموز، انفجارهای تروریستی، اعمال فشارهای غیر مستقیم، تعقیب و بازداشت شهروندان هزاره و شیعه علاوه بر هرات در جاجای کشور ادامه داشته است که مصداق بارز نسل‌کشی محسوب می‌شود. 

تداوم این روند پیام‌های واضح دارد؛ طالبان مسیول اصلی نسل‌کشی هزاره‌ها و شیعیان هستند.‌ طالبان از زمانی که به قدرت بازگشته‌اند، نگهبانان مسلح مردمی در مساجد، حسینیه‌ها و مراکز فرهنگی شیعه و هزاره را خلع سلاح کردند و مدعی شدند که خود امنیت مردم را تأمین می‌کنند. از جانب دیگر طالبان مدعی هستند که داعش را در افغانستان نابوده کرده و توان انجام عملیات از این گروه را گرفته است. ادعای تضعیف داعش از سوی طالبان را برخی کشورهای منطقه و حامیان بین المللی این گروه نیز تأیید کرده‌اند. از جانب سوم در پی هر انفجار و اقدام تروریستی علیه شیعیان و هزاره‌ها صفحه‌ای منسوب به داعش شاخه خراسان مسیولیت آن را به دوش می‌گیرد. طالبان به دوسیه‌ای هیچ از یک از جنایات علیه هزاره‌ها و شیعیان رسیدگی نکرده و در هیچ مورد عاملان را به سرازی اعمال شان نرسانده‌اند. با چینش این واقعیت‌ها در کنار هم به این نتیجه می‌رسیم که پشت پرده این اقدامات خود طالبان است و هدف آن‌ها تضعیف موجودیت و جمعیت هزاره‌ها و شیعیان در کشور مخصوصا در شهرهای مثل هرات است. 

ادامه حملات زنجیره‌ای بر شیعیان و هزاره‌ها می‌تواند پیامدهای مختلف داشته باشد. در قدم نخست برای جامعه جهانی و منطقه به اثبات خواهد رسید که طالبان در سازماندهی و اجرای این حملات نقش دارند. اثبات این امر که با تحقیقات بی‌طرفانه ‌بین المللی میسر خواهد بود، می‌تواند نفرت بین المللی از طالبان و انزوای این گروه را افزایش دهد. در گام بعدی در صورت به سر رسیدن آستانه تحمل هزاره‌ها و شیعیان، احتمال اینکه همانند دهه ۱۹۹۰ از سر ناگزیری به مقاومت مسلحانه روی بیاورند نیز وجود دارد. با توجه به فعالیت گروه‌های مقاومت مسلحانه در سایر بخش‌های کشور، گرایش هزاره‌ها به این سمت می‌تواند پیامدهای پیش بینی نشده‌ای برای طالبان و کل کشور داشته باشد.

 In recent weeks, a series of large and continuous sessions of opposing movements to the Taliban have been held in various countries. These meetings aim to explore ways of unity, clarify the current situation in the country, and discuss how to rescue the nation from the grip of the formidable Taliban. In this context, efforts towards the unity of parties, movements, and various fronts opposing the Taliban, both politically and militarily, are of greater significance. The global community and influential countries, over the past two years, have become disappointed with the Taliban’s adherence to international commitments and their failure to create a political system based on the will of the people. The dispersion of anti-Taliban movements has led both the citizens of the country and the global community to constantly voice the need for a reliable alternative to the Taliban.

Therefore, strengthening and harmonizing these movements towards creating a powerful alternative against the Taliban is an undeniable necessity. It seems that the opponents of the Taliban need agreement on two levels: objectives and tactics.

Objectives relate to the foundations of the future political system, reasonable solutions for power distribution, the mechanism of system responsiveness to the will of the people, and inclusive participation in all political processes transcending gender and ethnicity. Forces that are currently engaged in political or military opposition to the Taliban have recorded significant past failures, mainly attributed to the lack of consensus on a democratic political system compatible with the country’s ethnic diversity and geographical and cultural structure.

Based on this, it is imperative that the opponents of the Taliban, drawing on both successful and unsuccessful experiences in the country and similar nations, shape the future political system in a way that ensures the genuine manifestation of the people’s will. This should include a fair distribution of political power and widespread participation in political processes. Past experiences have shown that a centralized political structure in a country with a history of tyranny becomes a breeding ground for monopoly, authoritarianism, corruption, and ultimately deviation. Therefore, it is imperative that, in the future roadmap for the country, decentralization in the political structure becomes a focal principle, drawing from the successful experiences of democratic nations. 

Tactics, in relation to how to interact with the Taliban, play a crucial role in the stages of combating the Taliban and liberating the country from the captivity of an insurgent group. On one hand, there is a need to create a reliable alternative capable of challenging the Taliban, and on the other hand, effective negotiations with the global community and countries both near and far are essential. While opponents of the Taliban require the establishment of a unified and cohesive front for strong regional and global advocacy and targeted internal struggle, they equally need to prevent another form of monopoly within.

This is because the aspirations of the Afghan people’s struggle have always been directed towards rejecting monopolies and tyranny in all its forms. Additionally, the tactics employed should include revealing the true nature of the Taliban project, exposing the proxy mission of this group, and bringing to light the behavioral and rhetorical contradictions of this group. These elements should be prioritized among the combat tactics.

طی هفته های اخیر سلسله‌های نشست‌های بزرگ و مستمر جریان‌های مخالف امارت طالبانی، در کشورهای مختلف برگزار گردید. این نشست‌ها در جستجوی راه‌های اتحاد، تبیین وضعیت جاری کشور و چگونگی  نجات کشور از چنگال مخوف طالبان هستند. در این میان تلاش در راستای اتحاد احزاب، جریان‌ها و جبهات مختلف که مخالفت سیاسی و نظامی با طالبان دارند از اهمیت بیشتری برخوردار است. جامعه جهانی و کشورهای تأثیرگذار بر تحولات افغانستان در بیش از دو سال گذشته نسبت به پایبندی طالبان به تعهدات بین المللی و بسترسازی برای تشکیل نظام سیاسی برخاسته از اراده مردم نا امید شده اند. پراکندگی جریان‌های مخالف طالبان نیز باعث شده است که هم شهروندان کشور و هم جامعه جهانی همواره از نبود بدیل قابل اتکای طالبان سخن گویند. از این رو تقویت و همسویی این جریان‌ها در راستای ایجاد یک بدیل قدرتمند در برابر طالبان ضرورت انکار ناپذیر دارد. به نظر می‌رسد مخالفان طالبان در دو سطح اهداف و تاکتیک‌ها نیازمند توافق در راستای ایجاد چتر واحد هستند.

اهداف، ناظر به اساس‌های نظام سیاسی آینده، راهکار‌های معقول توزیع قدرت، چگونگی ابتنای نظام بر اراده مردم، مشارکت همگانی فرا جنسیتی و فرا قوی در تمامی روندهای سیاسی می‌باشد. نیروهای که امروز در سنگر مخالفت سیاسی و یا نظامی طالبان قرار گرفته‌اند در کارنامه گذشته خود ناکامی‌های بزرگ را ثبت کرده‌اند که بخش عمده آن به عدم توافق روی نظام سیاسی دموکرات و سازگار با تنوع قومی و ساختار جغرافیایی و فرهنگی کشور بوده است. بر این اساس ایجاب می‌کند که این بار مخالفان طالبان با استفاده از تجارب موفق و ناکام در کشور و کشورهای مشابه، نظام سیاسی آینده را به گونه‌ای تهداب‌گذاری کنند که ساختار تضمین کننده تبلور واقعی اراده مردم باشد و توزیع قدرت سیاسی و مشارکت همگانی در فرایندهای سیاسی به گونه عادلانه تضمین گردد. تجارب گذشته نشان داده است که ساختار متمرکز سیاسی در کشوری با پیشینه بلند استبداد، زمینه‌ساز انحصار، تمامیت‌خواهی، فساد و در نتیجه واگرایی خواهد بود. حال ایجاب می‌کند که در نقشه راه آینده کشور با استفاده از تجارب موفق ملل دموکرات، تمرکز‌زدایی در ساختار سیاسی به عنوان یک اصل مورد توجه قرار گیرد. 

تاکتیک‌ها، ناظر به چگونگی تعامل با طالبان است. مراحل مبارزه با طالبان و رهایی کشور از اسارت یک گروه بدوی از یک سو نیازمند ایجاد بدیل قابل اتکا و از سوی دیگر مستلزم رایزنی تأثیرگذار با جامعه جهانی و کشورهای دور و نزدیک است. مخالفان طالبان در عین حالی که نیازمند ایجاد چتر واحد و منسجم برای چانه‌زنی قوی در سطح منطقه و جهان و مبارزه هدفمند در داخل است، به همان میزان نیازمند جلوگیری از یک انحصار دیگر در درون است. زیرا تمایم مبارزات ملت افغانستان در راستای نفی انحصار و استبداد با همه اشکال آن بوده و می‌باشد. همه چنین چگونگی افشای ماهیت پروژه‌ای طالبان، مأموریت نیابتی این گروه، آشکارسازی تناقض‌های رفتاری و گفتاری این گروه باید در زمره تاکتیک‌های مبارزاتی در دستور کار قرار گیرند.

In the past two weeks, three international conferences with the participation of prominent figures and theorists opposed to the Taliban have been held in Tehran, Moscow, and in Dushanbe. The International Conference on ‘Resistance Dynamics’ took place in Tehran, the International Conference on Afghanistan: Between the Past and the Future’ in Moscow, and the ۱۱th Herat Security Session titled ‘Revisiting Afghanistan, Different Solutions’ in Dushanbe. Opponents of the Taliban, including political leaders, former government officials, members of civil society, writers, and researchers, extensively participated in these sessions, discussing the current situation in Afghanistan and ways to move towards the future. The main question is: What is the most important message of these conferences? And is Afghanistan and the region entering the post-Taliban era?
It seems that the Taliban’s failure to capitalize on opportunities over the past two years has left the people of Afghanistan, regional countries, and even the supporters of the Taliban disillusioned. Instead of striving to initiate national dialogue, draft a constitution, create a framework for elections and universal participation in political processes, respect human rights and women’s rights, and curb international terrorists, the Taliban, on the contrary, have intensified their monopolization of power. They have excluded ethnicities and women from all political and social spheres, waged a war against the culture, history, and language of the Afghan people, and supported international terrorists.
The severe economic crisis in Afghanistan, the mass exodus of people from the country, widespread corruption in the Taliban administration, and the continued failure of the Taliban to gain national and international legitimacy have resulted in a profound crisis. This has paved the way for comprehensive measures towards post-Taliban Afghanistan.
.
The political structure of Russia, Tajikistan, and Iran do not permit armed and political opponents of the Taliban to speak and campaign against the Taliban at a high level in these countries without the approval of the governments and political systems of these entities. The organization of these series of sessions, which overtly expressed the anger and resentment of the Taliban, indicates that regional countries have been compelled to recognize that the Taliban, as pretended, have not changed fundamentally. They fundamentally lack the idea of ensuring stability, forming an inclusive government, respecting the political rights of ethnicities and minorities, and combating international terrorists. The tension in the relations between Pakistan and the Taliban, leading to the crisis of expelling migrants from this country, shows that the Taliban do not have a plan for peaceful coexistence even with their strongest supporter. Instead, they allow groups like the TTP to operate and conduct operations against Pakistan.
Considering the aforementioned points, it seems that opponents of the Taliban are in the process of organizing and coordinating a strategic approach with the support of the people of Afghanistan and the welcome of regional and even global countries. If the Taliban’s interaction with the people of Afghanistan, the region, and the world does not change, a new chapter in the country’s history may unfold sooner than expected